"Few things leave a deeper mark on a reader than the first book that finds its way into his heart."

Muziek: Stubru album top 100, Muse - absolution

"Ja mam, je hebt gelijk!" zeg ik als we voor de ingang van Regina Pacis staan, een streng katholieke uniformenschool in Hove. "Ja maar, zie je nu wel dat het hier is!?" beweert ze. "Ja mam, ik weet het... Ik had ongelijk." Snel druk ik nog een kus op haar wang en tracht ik uit te stappen met mijn 'feestjurk'. Een strapless zwart kleedje met heel wijde plooien vanonder. Bij gebrek aan pumps draag ik er mijn sleehakken uit Barcelona onder aan. Ik wuif nog even en begeef me vervolgens naar de ingang. Links en rechts van mij paraderen meisjes die perfect de namen "Sylvie" of "Barbara" zouden kunnen dragen. Ze lopen enorm fier rond met hun afgewerkte jurkjes, hun designerstassen correct rond hun arm gedragen en ze laten een soort parfumspoor achter. Met zuinige stapjes loop ik naar de ingang, in de hoop toch één bekende te zien. Ik ben al later, dus normaal gezien moet dat wel in orde zijn? Oké, niemand dus. Ik scan de speelplaats met mijn blikveld en spot niemand die ik lijk te (her)kennen. Ik stuur een call-me sms naar Jan en Laura en wacht hoopvol op een antwoord. Gelukkig komt mijn antwoord nog geen minuut later. Laura belt. Ik leg uit dat ik daar alleen staan en of ze me wil komen halen, want dat ik de weg niet weet. God zij dank komt ze 10 seconden later huppelend naar me toe. Oké,

niet echt huppelend, want ze draagt een knalrood lang promkleed en she looks fabulous! Opgelucht dat er iemand is, wachten we op de rest van de groep en als deze gearriveert zijn, begeven we ons naar binnen. De half afgebrande cafetaria ziet er beter uit dan ik me had ingebeeld en we gaan aan een tafeltje staan om onze cava uit te drinken en wat Chips te nuttigen. Ik besluit dat, terwijl Laura al haar vriendinnen becomplimenteert met hun mooie jurken en sieraden, ik de zaal eens ga observeren. Na een tijdje snap ik het zogenaamde Regina-Pacisgevoel, dat Jan me al maanden en maanden probeert uit te leggen. De meeste jongeren staan aan de bar of buiten nog te wachten of praten op/met hun vrienden, maar er staan toch al een twintigtal meisjes uit hun bol te gaan op de dansvloer, voor de deejays. Wat me bijna ondmiddelijk opvalt, is dat het gemiddelde gewicht op RP 50 kilogram is. Alle meisjes die ik zie, zijn graat-graatmager. Ik denk bij mezelf dat

ze waarschijnlijk een maand niet hebben gegeten om in die 'jurk' te geraken die meer lijkt op een jurkje voor een pop. Daarbij krijg ik een enorme drang om ze iets te gaan voederen met veel calorieën, chips bijvoorbeeld. Oei. Plots kij ik naar beneden en zie in mijn hand een chips liggen. Man, wat voel ik me inneens rot. Ik zit hier weeral te vréten terwijl die topmodellen waarschijnlijk nog geeneens chips hebben gegeten in hun leven, tenzij het afslankchips zijn. Ook dragen ze de ideale designerjurken, tassen én schoenen. Hun haar is vanmorgen gedaan door de kapper en ze hebben ongetwijfeld enkele uren geleden nog onder de zonnebank gelegen. En natuurlijk, het aspect dat niet mag missen: het hautaine kantje. Inne, een vriendin van Jan en mij mocht eerst niet direct binnen omdat één van die 'populaire' medewerksters dacht dat ze niet betaalt had. Kom op, hoe zien wij eruit? Als clochards? Oké, zo voelde ik mij wel eventjes toen ik daar rondliep in mijn jurk van de H&m die zo'n €20 kostte, maar toch. De jongens zijn ook precies allemaal uit de teletijdmachine gestapt, rechtstreeks uit een film uit de jaren '50, over strenge kostscholen. Ach, Wat boeit het toch ook allemaal. Zij schopen het ver omdat hun ouders rijk zijn, ik schop het ver om wie ik ben denk ik en ik sla mijn cava in één keer achterover. And f*cking proud of it!

 

Oké, vandaag voel ik mij officieel een gigantisch wrak! Gewoon al het feit dat ik rondloop in een soort rokje van joggingsstof, gecombineerd met een t-shirt van Gerrit (Jep, Spongebob!) en mijn versleten laarsjes. Deze keuze is compleet te wijten aan het feit dat sommige kleren blijven liggen in mijn kamer en ik het niet over mijn hart krijg de kleren na 1x te dragen, meedogeloos de wasmand in te gooien. Ze moeten en ze zullen 2 keer gedragen worden! Mijn haar ploft, pluist en staat naar alle kanten en het is nog maar half vijf en mijn bles heeft al een zekere mate van vettigheid meegekregen.

Maar dat is niet de enige reden die bijdraagt tot mijn 'onzekerheid'. Meisjes op school die amper 60 wegen en hun kaloriën tellen na elke kruimel die ze in hun mond steken, prachtige deernes die meedoen aan beautycontests en fotomodellen die rondparaderen over de speelplaats en met alles staan wat je maar op hun hoofd gooit, al is het een plastieken shopper van de Aldi: "Très hip: Cheap = the new cool".  Ik loop daar rond, met een paarse bekribbelde en beplakte kaft onder mijn armen, blikken die ik voel priemen op de versleten laarsjes en ondertussen laat ik mijn gsm nog eens vallen, die ook al afkomstig is uit de préhistorie en waarschijnlijk nog gebruikt is geweest door Lucy. Daarbovenop ga ik over ettelijke ogenblikken naar de tandarts, die mij (naar mijn voorspelling) waarschijnlijk zal vertellen dat ik 2 gaatjes heb en de dokter zegt dat ik flink ben aan 't streven naar overgewicht. GEZELLIG!

Ik snak om naar huis te gaan en gewoon een andere outfit bij elkaar te zoeken, om deze onzekerheid te stillen. Maar nee, eerst volgen er nog 2 mooie uren strafstudie. En waarom? Omdat ik 6 keer te laat ben geweest. En dan hebben we het niet over 30 minuten te laat. Neen. Meestal is dit maximum 10 minuten te laat omdat in de meeste gevallen de busschauffeur accute last heeft van sloomheid. Ik voel me absoluut niet thuis bij 'het krapuul' van de school die langer moeten blijven dan mij, maar ik probeer lief te glimlachen naar de juf Aardrijkskunde en kijk hoopvol naar mijn boek. De anderen hebben een taak, maar dat zijn ze bij mij gelukkig vergeten. Ik steek mijn hand heel subtiel en licht naar het boek en schuif het mijn richting uit. Met hele kleine bewegingen en alleen de bladzijde omdraaiend als de leerkracht in kwestie niet kijkt, lees ik verder. Tot er, 40 minuten later iemand vraagt tegen de begeleider: "EN WAAROM MAG ZIJ LEZEN?". Ik werp hem de meest vuile blik toe die ik maar kan trekken en blijf deze aanhouden. Dit duurt zo'n 3 seconden en de leerling in kwestie kijkt eens verbaasd terug. "Het was niet tegen jou hoor!". Nee, dat mag dan wel zijn, maar hij heeft er wel weer mooi voor gezorgd dat ik betrapt wordt en niet kan lezen in mijn boek. "Oké, ik zal zwijgen." "Goed idee." Is mijn (iets té?) bitchy commentaar.

 

Ach, nu ben ik thuis en ik ga naar boven om een gehele transformatie te ondergaan.

Oké. Gewoon nieuwe outfit, cinema met het vriendje and some make-up doen wonderen!

Thuisgekomen, plof ik in mijn bureaustoel en zet ik meteen de computer aan. Klinkt misschien niet gezond, maar dat is echt het enige wat ik nodig heb na een dag school. Loeiharde Lily Allen muziek en beginnen met mijn huiswerk. Dan is dat verdomde papierwerk toch ook alweer achter de rug. Ik ben nog geen 2 minuten deftig bezig, als ik op de gedachte kom dat binnen een maand mijn (laatste?) examens eraankomen. Laatste in de zin van: laatste 'softe' exams, want volgend jaar staat er een brandende hel op me te wachten, geloof ik. De paniek slaat toe, zeker als ik aan dat éne beruchte vak denk: wiskunde. Ik krijg een vreemd gevoel in mijn buik dat lijkt op een maag dat zichzelf uitwringt en al mijn spieren staan gespannen. Ik denk even terug aan de wiskundeles van vandaag en ik bedenk dat deze wel een weblogitem verdient.

 

De les voor wiskunde hebben we Zedenleer. Dé les om nog een extra uurtje te dutten met de ogen open en leveloos naar je papieren te staren. Een extra stimulans om me zo te gedragen is omdat het nog maar 9 uur in de ochtend is. Af en toe geven we een (on)nuttige commentaar over het actuele onderwerp waarmee de leerkracht op dit moment mee dweept, maar ik hou me het liefst bezig met kleine tekeningetjes te maken tussen mijn alinea's of om met Ayke te gieren over de roddels die we elkaar weer te vertellen hebben. Als de bel dan gaat, gaat er eveneens een belletje rinkelen in mijn hoofd. Wiskunde. Meestal ben ik de traagste van de klas en ik sta meestal nog mijn pennen in mijn pennenzak te duwen als de laatste leerlingen een babbel willen houden met de leerkracht na de les. Maar deze keer moet ik me haasten. De 3 keer in de week dat ik sneller moet inpakken zijn de lesuren voor wiskunde. Want de lerares in kwestie, mevrouw R. is een stipte vrouw. Ik had eens zo hard gelopen om nog in de les aan te komen, (terwijl er nog mensen op de gang liepen) en nog had ze commentaar over mijn 'laatheid': "Eline, de bel is al 4 minuten gegaan!". IK BEDOEL: 4 minuten? Je moet je eens inbeelden: 1 minuut tijd om in te pakken, 1 minuut tijd om door de eerste gang te lopen, 1 minuut tijd om over de trappen te lopen (met opstropping) en 1 minuut tijd om de andere gang uit te lopen. Is dat niet normaal? Eens in de les loop ik met een haastig tempo naar mijn plaats en sleur mijn wiskundekaft uit mijn tas, samen met mijn CASIO 2D, geodriehoek, pennenzak, agenda en nog andere rommel. De les begint meestal met een preek van 20 seconden waarin mevrouw R. met ongelooflijke luide stem het gebrek aan stiptheid predikt terwijl ze streng naar de hele klas kijkt. Meestal kijk ik dan opzettelijk iets te lang naar mijn cursusbladeren en knabbel ik zenuwachtig aan mijn pen voor wat komen zal.

Maar er komt niets, alleen maar wiskunde, wiskunde en nog eens wiskunde. En geen gewone wiskunde. Neen: onbegrijpbare wiskunde. Het enige waar ik de hele les mee bezig ben is praktisch alles noteren wat dat mens vanvoor in de klas staat te raaskallen. Mijn notities zijn dan nog eens dikwijls fout omdat ik last heb van dyscalculie (= cijfers door elkaar halen) of ze zijn half in orde omdat ik niet kon volgen. Daardoor gebeurt het weleens dat ik (ik!) de notities van Amelie moet overschrijven, waarschijnlijk het enige meisje van mijn klas dat de wiskunde kan begrijpen of hiermee kan volgen op schriftelijk vak. Sommigen hebben het noteren opgegeven en staren gewoon naar het bord, anderen proberen zo goed en zo slecht als het kan de notities bij te houden maar soms zie ik ze ook heel verloren en wanhopig kijken naar het bord en onze geliefde leerkracht. Ik begrijp er meestal geen snars van en heb het te druk met alles van het bord over te schrijven. Tangensen, Sinussen, cosinussen, normaalverdelingen, normaalverdelingen van een TV, binominaalverdeling, exponentiële vergelijkingen, goniometrische vergelijkingen enzovoort. EEN HEL en iets wat voor mij lijkt op een ingewikkeld Mandarijns dialect. Meestal val ik dan mijn buur lastig (Amelie) of smeek ik Ayke of Sara om een inhaalles te geven speciaal voor mij.

 

Ik hoop dat ik ooit al mijn curssusen mag verbranden en liquideren. Fuck you Pythagoras!

Mijn leven heeft één centraal woord: stress.

 

Ik heb een haat-liefdeverhouding met stress, drukte en veel werk. Ik hou van veel werk, zolang ik het kan en ik het leuk vind om te doen. En meestal is het leuk, want mijn hoofdvakken zijn Nederlands, cultuurwetenschappen en gedragswetenschappen. Verder maakt onze klas ook het schoolkrantje, moesten we dit jaar een 100-dagenshow in elkaar flansen en doe ik nog eens schooltoneel én toneel in mijn vrije tijd erboven op. En natuurlijk: last but not least... Ons eindwerk (*beeldt u een finale BANG van een grote gong op de achtergrond in*). Ik heb maar één probleem. Ik wil, moet en zal alles wat op mijn lijstje staat, goed afwerken. Of er toch zoveel mogelijk voor strijden om het tot een goed einde te brengen. En dan brengt me meestal in benarde situaties. Zoals er zijn: suddenly in tranen uitbarsten tijdens de lessen wegens geen tijd meer om nog te leven zoals een normaal mens, panische beelden krijgen, want: "ik zit nu nog maar in het 6de, wat gaat dat volgend jaar wel niet zijn?", gigantische constipatie en- of buikproblemen (ik heb vandaag al heel de dag steken in mijn borst en buik, ik dacht dat ik zo ongezond leefde en dat ik binnekort zonder twijfel wel een hartaanval ging krijgen: maar leve google én de mensen die ook altijd daar hun symptomen intikken en zo allerlei doemziekten lezen: google told me it was just stress!), dus nu ben ik ontspanningsoefeningen aan 't googelen, geen zin meer in eten (wat ook een handig dieetmiddel is), niet meer kunnen stoppen met werken en de neiging hebben iedere schooldag tot half één bezig te zijn aan bijvoorbeeld een masker van P.O. te creëren uit papier-maché (compleet nutteloos dus! Maar wel de oorzaak van die mooie 9 op mijn rapport!), enzovoort.

Ik geef het eerlijk toe, die goede punten op mijn rapport maken me blij en geven me het gevoel dat ik compleet in balans ben met mezelf. Zoals enkele lessen Yoga, maar dan zonder de yoga. Oké, misschien ben ik wel verslaafd aan goede punten en moet ik binnekort naar de WACA (Work-a-holics-Anonymous) om mee te praten in een praatgroep?!

Maar ook de resultaten van de andere activiteiten maken me zeer happy. Ik doe alles om het gevoel na een goede tentoonstelling te buigen en applaus te krijgen van het publiek nog eens een keer mee te maken, of om een complimentje te krijgen over de nieuwe schoolkrant, etc.

En soms geniet ik ook gewoon van het bezig zijn met allerlei dingen, de tijd zo snel zien vooruit tikken, opmerken dat het al donderdag is, terwijl je dacht dat de week net bezig was... Maar meestal haat ik het. Want het is ongezond en het haalt het slechtste in me boven: minder contact hebben met je lieve vriendje, dat helemaal geen last heeft van stress en er ook geen enkel probleem mee heeft om een test of taak even links te laten liggen, buikpijn en een inmens ouderdomsgevoel door de druk op je borst, emotionele buien, minder slaap en dus altijd bijna in slaap vallen tijdens de lessen, bitcherig gedrag waarbij ik soms heel gemeen uit de hoek kan komen tegen mijn vriendinnen, het plotseling heel erg op de kap zitten van mijn irritant broertje, enzovoort.

 

Gelukkig is er mijn kamer, waar ik ongestoord rustgevende olie kan branden, kan mediteren in mijn wikkelbroeken en waar ik continu groene thee kan drinken terwijl ik hier op m'n blog schrijf. Oké, alles was gelogen, behalve dat in de blog schrijven dan.

 

Ohja: ik krijg mijn neuspiercing er niet meer uit! En blijkbaar zijn er meer mensen met dit probleem, vertelde Mr. Google me. Maar niet gevreesd, ik vind mijn neuspiercingding perfect nu, dus dat laat ik er nog wel even insteken. Het bloeden, schreeuwen en flauwvallen van de pijn door het plotseling uitrukken van mijn piercing is voor later!

 

Love,

Elma

Ooit, ooit ga ik een boek schrijven.

 

Overlaatst besefte ik dat. Ik liep over straat en ik dacht aan wat ik later wil doen. En mijn besluit staat vast: ik wil later schrijven. Ik heb er altijd al van genoten, van kleins af aan. Toen ik een kleutertje was wou ik dolgraag leren schrijven, en niet alleen mijn eigen naam. Mijn moeder kon me eeuwenlang opjagen over het feit dat ik snel naar het eerste leerjaar zou gaan en zou leren lezen en schrijven. Als ik het echt niet meer kon houden nam ik een blad papier en als ik niet zat te tekenen dan tekende ik gewoon wat krulletjes op het papier in de hoop dat die dan een bepaalde betekenis zouden hebben.

Toen ik in het eerste leerjaar zat, was ik abnormaal ijverig. Ik had met m'n mama de coolste schoolspulletjes gekocht (boekentas van Mickey Mouse en aldus ook pennendoosje) en was er helemaal klaar voor. Voor lezen zat ik al snel in het hoogste leesniveau en in mijn vrije tijd schreef ik in mijn eigen schriftje verhaaltjes. Ik wou gewoon heel goed worden en wou een echte schrijfster worden. Mijn juffrouw was zo trots op mij dat ik tijdens de les de opdracht kreeg om met mijn schriftje naar de klas van het tweede leerjaar te gaan om mijn schriftje aan de juffrouw laten zien die lesgaf in mijn toekomstig jaar. Ik was zo trots! Maar wat niemand wist, was dat ik bij mijn oma een boekje had, waar ik dolgraag in las. Het was een boekje met "1-minuutsverhaaltjes". En stiekem haalde ik natuurlijk daar mijn inspiratie. Zoals een verhaaltje van een meisje dat 's nachts niet kon slapen, omdat ze geluiden bleef horen in haar kamer. Toen haar moeder kwam checken wat 't was, bleek het gewoon een vogeltje te zijn dat zich in de kast bevondt, dat heb ik compleet overgenomen uit dat boekje. Momenteel weet ik dus niet meer welke verhaaltjes verzonnen waren en welke gebaseerd waren uit mijn boek.

Daar schaam ik me wel hard voor. Soms denk ik bijvoorbeeld aan een onderwerp voor mijn boek, maar dan zit ik met de gedachte dat al de originele, mooie of goede ideeën al gebruikt zijn, dat de limieten der inspiratie gewoonweg bereikt zijn. Ik bedoel, alsof ik een beter boek zou schrijven dan J.K. Rowling en haar Harry Potter reeks. Ook al is zij ongeveer langs 12 uitgeverijen langsgeweest, ik denk constant dat ik het niet zal kunnen. Het is natuurlijk makkelijk om een idee over te nemen, want goed kunnen schrijven is niet het enige wat je nodig hebt voor een succesvolle carrière. Je moet ideeën hebben, inpsiratie, inzicht in personages en van alles een beetje kennis.

In het derde leerjaar besloot ik dat al dat geklungel genoeg geweest was. Ik ging een boek schrijven. En ik was er heimelijk van overtuigd dat het me nog ging lukken ook. Mijn moeder zei er niets van, maar ik zag aan haar uitdrukking dat ze dacht dat ik gewoon een klein meisje was met een grote droom. "Wacht nog maar Eline, je hebt tijd genoeg om een boek te schrijven." Maar ik was vastbesloten. Genoeg met al die verzinsels! Ik moest een boek schrijven, én snel! En zeker geen dun boek, nee een echt dik boek. Daarom trippelde ik op een namiddag naar de garage waar ik op zoek ging naar een gepast schriftje waar ik de ideeën voor mijn nieuwe roman kon neerpennen. Natuurlijk strooide ik het ook in school rond. Ik ging een boek schrijven en ik ging wel eens laten zien hoe goed ik was! En meteen waren er al verzoekjes: "Eline, mag ik een personage in je boek zijn?" "Eline ik mag toch ook hé?". En (té) trots als ik was, genoot ik wel van die aandacht. Dus ik beloofde zeker aan 3 van hen een vast plaatsje in mijn toekomstige novelle. Het ging gaan over 4 kinderen van mijn leeftijd (ik incluis) die een enorm avontuur gingen meemaken. Op een dag moest ik (natuurlijk had ik de hoofdrol, het moest een beetje heldhaftig klinken...) een brood gaan halen van mama en vertrok ik naar de bakker. Ondertussen kwam ik mijn vriendjes tegen en we bleven wat buiten spelen, waar we op een ogenblik een luik vonden. Dappere kinderen als we waren, gingen we naar binnen en pestten we elkaar door spoken na te doen etc. toen kwamen we dus in een ondergrondse wereld waar één of ander slecht iets regeerde. Soms werd er eens iemand ontvoerd etc. en dan gingen wij ze helpen. Ik weet niet meer precies hoe het verhaal verder ging, behalve het feit dat ik na drie dagen het schriftje ergens tussen mijn barbies dumpte. Ik voelde me pas achteraf schuldig en zwak, omdat ik geen dik boek had kunnen schrijven. Maar ach, niets van aantrekken zei mijn moeder dan (waarbij ik me erg beschaamd voelde), je hebt nog tijd genoeg om een boek te schrijven.

En altijd luisteren naar de wijze woorden van je moeder, want de komende 3 jaar speelde ik nog verder met mijn barbies en mijn polly pocket, terwijl ik het schriftje verachtte.

 

Ach ja. Ik ben bezig in Sophies choice, een echte aanrader trouwens. Misschien daarom dat ik aan schrijven denk, Stingo denkt daar ook constant aan en aan 't einde van het boek heeft hij verschillende romans geschreven. Ook al is hij in 't begin arm en denkt hij da 't nooit zal lukken. Enorm mooi geschreven, prachtige zinsconstructies en woordgebruik.

Goeie God, het is alweer een eeuw geleden dat ik nog eens wat van mijn schrijfsels heb neergeschreven hier op mijn geliefde blog. Zo lang geleden zelfs, dat windows live spaces een hele transformatie heeft ondergaan. Het ziet er plots allemaal veel moderner uit. Check ook dat nieuwe hotmailsysteem. Knopjes die waarschijnlijk net zijn ontworpen door de beste designontwerpers van één of andere hotmailfabriek, nieuwe lettertypes die zijn aangepast aan de (nieuwe) vistagebruiker (windows 98 mensen worden jammer genoeg, vergeten) en een snelheid waar je "u" tegen kan zeggen (dat kan natuurlijk ook aan de vista liggen, arme windows 98 gebruikers...)

 

Maar soms heb ik het graag oud. Ik bedoel, het heeft toch zijn charme allemaal? 3 jaar geleden bijvoorbeeld, was mijn windows 98 mijn redding, mijn licht in de duisternis. Het oude vergeelde bakje stond in een hoek van mijn kamer, zijn (waarschijnlijk eeuwige) winterslaap te doen. Ik kwam er met geen vinger aan, want het duurde namelijk een halfuur (zonder overdrijven) omdat stuk machine op te starten. Tot mijn moeder mij strafte. Ik kreeg een rede van scheldwoorden en verwijten en werd als kers op de taart natuurlijk ook naar boven gestuurt, want: "IK WIL U NIET MEER ZIEN!"

 

Eens boven, voelde ik mij een dor blad, had natuurlijk spijt van mijn daden, wat die ook mogen geweest zijn, want mijn 14-jarige ik was smoorverliefd op een 15-jarige jongen. Prille kalverliefde, noem ik dat. Maar zelfs die kalverliefde kan zo hevig zijn, want ik dacht op die moment aan niets anders dan: "MOET OP MSN KOMEN. STRAKS KOMT HIJ MISSCHIEN online." (let vooral op het woord: misschien. een meisje van 14 met nog zoveel hoop op een jongen die eraan dénkt om online te komen op te praten met zijn vlam!) En op zulke momenten was mijn windows 98 het mooiste apparaatje van de hele wereld. Vrolijk drukte ik op de knop onderaan en het spellement begon (!) vermoeid te zoemen. Hij was het niet gewoon om zo plotseling aangezet te worden, en weigerde dan alle medewerking. Ook niet om binnen de 20 minuten het bureaublad aan mij te tonen. (dat toen nog niet helemaal geladen was...)

Maar geen paniek, dacht ik. Fashionably late kan ook nog  (toen wist ik nog niet dat, ook al was ik 'fashionably late' ik waarschijnlijk over 40 minuten nog 20 minuten extra apathisch naar het beeld zou moeten staren, tot er aan de rechterkant zijn naam zou verschijnen met het alom bekende msn geluidje). En ik begon rustig mijn teennagels roze te lakken terwijl ik "Tina" of "Fancy" las, of wat ik dan ook deed op 14-jarige leeftijd.

En ach, ook al duurde het welgeteld 5 minuten (het leken er wel 10) om een normaal gesprek te voeren van 10 lijnen met je crush, ik zat daar allemaal niets mee in, want vanaf hij "hoi" zei, viel ik in zwijm achter mijn gele bakje en lakte ik een teenagel verkeerd.

Dan kwam er nog het dilemma. Het gesprek viel stil. Natuurlijk dacht ik eerst, met mijn naïeve brein dat het aan het computersysteem lag, en tikte enkele keer op het beeldscherm. (wat niet echt helpt, want de computerbak staat beneden...)

Wat moet je dan doen? De eerste 10 minuten denk je nog: niets. Het klinkt zo opdringerig om meer dan 3 lijnen achter elkaar te zeggen in één minuut. Dan begin ik maar verder in mijn tijdschrift te lezen en lees het alom beroemde "vrijen & jij" met de beruchte "Aïscha".

Maar dat begin je na een tijdje toch ook wel beu te worden, en je beseft dat het niet het computerprogramma is dat tegenslaat, maar je toekomstige lover. Dan zit je in de eeuwige strijd, waar 95% van de vrouwen zou zeggen "NEE, ik zeg niets meer!". De 14-jarige ik niet. Ik babbelde vrolijk verder tegen hem, tot hij zei wat hij aan 't doen was, dat zo belangrijk was (belangrijker dan MOI?)

 

De meeste kerels haakten dan waarschijnlijk af en blokkeerden mij, maar ach ja. Ik maakte mezelf wijs dat hij was gaan slapen en een mooi gedicht voor mij was aan het schrijven. Ik bedankte mijn vergeeld geval, en ging naar bed, mijn Fancy uitlezen.