Muziek: Stubru album top 100, Muse - absolution

"Ja mam, je hebt gelijk!" zeg ik als we voor de ingang van Regina Pacis staan, een streng katholieke uniformenschool in Hove. "Ja maar, zie je nu wel dat het hier is!?" beweert ze. "Ja mam, ik weet het... Ik had ongelijk." Snel druk ik nog een kus op haar wang en tracht ik uit te stappen met mijn 'feestjurk'. Een strapless zwart kleedje met heel wijde plooien vanonder. Bij gebrek aan pumps draag ik er mijn sleehakken uit Barcelona onder aan. Ik wuif nog even en begeef me vervolgens naar de ingang. Links en rechts van mij paraderen meisjes die perfect de namen "Sylvie" of "Barbara" zouden kunnen dragen. Ze lopen enorm fier rond met hun afgewerkte jurkjes, hun designerstassen correct rond hun arm gedragen en ze laten een soort parfumspoor achter. Met zuinige stapjes loop ik naar de ingang, in de hoop toch één bekende te zien. Ik ben al later, dus normaal gezien moet dat wel in orde zijn? Oké, niemand dus. Ik scan de speelplaats met mijn blikveld en spot niemand die ik lijk te (her)kennen. Ik stuur een call-me sms naar Jan en Laura en wacht hoopvol op een antwoord. Gelukkig komt mijn antwoord nog geen minuut later. Laura belt. Ik leg uit dat ik daar alleen staan en of ze me wil komen halen, want dat ik de weg niet weet. God zij dank komt ze 10 seconden later huppelend naar me toe. Oké,

niet echt huppelend, want ze draagt een knalrood lang promkleed en she looks fabulous! Opgelucht dat er iemand is, wachten we op de rest van de groep en als deze gearriveert zijn, begeven we ons naar binnen. De half afgebrande cafetaria ziet er beter uit dan ik me had ingebeeld en we gaan aan een tafeltje staan om onze cava uit te drinken en wat Chips te nuttigen. Ik besluit dat, terwijl Laura al haar vriendinnen becomplimenteert met hun mooie jurken en sieraden, ik de zaal eens ga observeren. Na een tijdje snap ik het zogenaamde Regina-Pacisgevoel, dat Jan me al maanden en maanden probeert uit te leggen. De meeste jongeren staan aan de bar of buiten nog te wachten of praten op/met hun vrienden, maar er staan toch al een twintigtal meisjes uit hun bol te gaan op de dansvloer, voor de deejays. Wat me bijna ondmiddelijk opvalt, is dat het gemiddelde gewicht op RP 50 kilogram is. Alle meisjes die ik zie, zijn graat-graatmager. Ik denk bij mezelf dat

ze waarschijnlijk een maand niet hebben gegeten om in die 'jurk' te geraken die meer lijkt op een jurkje voor een pop. Daarbij krijg ik een enorme drang om ze iets te gaan voederen met veel calorieën, chips bijvoorbeeld. Oei. Plots kij ik naar beneden en zie in mijn hand een chips liggen. Man, wat voel ik me inneens rot. Ik zit hier weeral te vréten terwijl die topmodellen waarschijnlijk nog geeneens chips hebben gegeten in hun leven, tenzij het afslankchips zijn. Ook dragen ze de ideale designerjurken, tassen én schoenen. Hun haar is vanmorgen gedaan door de kapper en ze hebben ongetwijfeld enkele uren geleden nog onder de zonnebank gelegen. En natuurlijk, het aspect dat niet mag missen: het hautaine kantje. Inne, een vriendin van Jan en mij mocht eerst niet direct binnen omdat één van die 'populaire' medewerksters dacht dat ze niet betaalt had. Kom op, hoe zien wij eruit? Als clochards? Oké, zo voelde ik mij wel eventjes toen ik daar rondliep in mijn jurk van de H&m die zo'n €20 kostte, maar toch. De jongens zijn ook precies allemaal uit de teletijdmachine gestapt, rechtstreeks uit een film uit de jaren '50, over strenge kostscholen. Ach, Wat boeit het toch ook allemaal. Zij schopen het ver omdat hun ouders rijk zijn, ik schop het ver om wie ik ben denk ik en ik sla mijn cava in één keer achterover. And f*cking proud of it!