Oké, vandaag voel ik mij officieel een gigantisch wrak! Gewoon al het feit dat ik rondloop in een soort rokje van joggingsstof, gecombineerd met een t-shirt van Gerrit (Jep, Spongebob!) en mijn versleten laarsjes. Deze keuze is compleet te wijten aan het feit dat sommige kleren blijven liggen in mijn kamer en ik het niet over mijn hart krijg de kleren na 1x te dragen, meedogeloos de wasmand in te gooien. Ze moeten en ze zullen 2 keer gedragen worden! Mijn haar ploft, pluist en staat naar alle kanten en het is nog maar half vijf en mijn bles heeft al een zekere mate van vettigheid meegekregen.

Maar dat is niet de enige reden die bijdraagt tot mijn 'onzekerheid'. Meisjes op school die amper 60 wegen en hun kaloriën tellen na elke kruimel die ze in hun mond steken, prachtige deernes die meedoen aan beautycontests en fotomodellen die rondparaderen over de speelplaats en met alles staan wat je maar op hun hoofd gooit, al is het een plastieken shopper van de Aldi: "Très hip: Cheap = the new cool".  Ik loop daar rond, met een paarse bekribbelde en beplakte kaft onder mijn armen, blikken die ik voel priemen op de versleten laarsjes en ondertussen laat ik mijn gsm nog eens vallen, die ook al afkomstig is uit de préhistorie en waarschijnlijk nog gebruikt is geweest door Lucy. Daarbovenop ga ik over ettelijke ogenblikken naar de tandarts, die mij (naar mijn voorspelling) waarschijnlijk zal vertellen dat ik 2 gaatjes heb en de dokter zegt dat ik flink ben aan 't streven naar overgewicht. GEZELLIG!

Ik snak om naar huis te gaan en gewoon een andere outfit bij elkaar te zoeken, om deze onzekerheid te stillen. Maar nee, eerst volgen er nog 2 mooie uren strafstudie. En waarom? Omdat ik 6 keer te laat ben geweest. En dan hebben we het niet over 30 minuten te laat. Neen. Meestal is dit maximum 10 minuten te laat omdat in de meeste gevallen de busschauffeur accute last heeft van sloomheid. Ik voel me absoluut niet thuis bij 'het krapuul' van de school die langer moeten blijven dan mij, maar ik probeer lief te glimlachen naar de juf Aardrijkskunde en kijk hoopvol naar mijn boek. De anderen hebben een taak, maar dat zijn ze bij mij gelukkig vergeten. Ik steek mijn hand heel subtiel en licht naar het boek en schuif het mijn richting uit. Met hele kleine bewegingen en alleen de bladzijde omdraaiend als de leerkracht in kwestie niet kijkt, lees ik verder. Tot er, 40 minuten later iemand vraagt tegen de begeleider: "EN WAAROM MAG ZIJ LEZEN?". Ik werp hem de meest vuile blik toe die ik maar kan trekken en blijf deze aanhouden. Dit duurt zo'n 3 seconden en de leerling in kwestie kijkt eens verbaasd terug. "Het was niet tegen jou hoor!". Nee, dat mag dan wel zijn, maar hij heeft er wel weer mooi voor gezorgd dat ik betrapt wordt en niet kan lezen in mijn boek. "Oké, ik zal zwijgen." "Goed idee." Is mijn (iets té?) bitchy commentaar.

 

Ach, nu ben ik thuis en ik ga naar boven om een gehele transformatie te ondergaan.

Oké. Gewoon nieuwe outfit, cinema met het vriendje and some make-up doen wonderen!