Ooit, ooit ga ik een boek schrijven.

 

Overlaatst besefte ik dat. Ik liep over straat en ik dacht aan wat ik later wil doen. En mijn besluit staat vast: ik wil later schrijven. Ik heb er altijd al van genoten, van kleins af aan. Toen ik een kleutertje was wou ik dolgraag leren schrijven, en niet alleen mijn eigen naam. Mijn moeder kon me eeuwenlang opjagen over het feit dat ik snel naar het eerste leerjaar zou gaan en zou leren lezen en schrijven. Als ik het echt niet meer kon houden nam ik een blad papier en als ik niet zat te tekenen dan tekende ik gewoon wat krulletjes op het papier in de hoop dat die dan een bepaalde betekenis zouden hebben.

Toen ik in het eerste leerjaar zat, was ik abnormaal ijverig. Ik had met m'n mama de coolste schoolspulletjes gekocht (boekentas van Mickey Mouse en aldus ook pennendoosje) en was er helemaal klaar voor. Voor lezen zat ik al snel in het hoogste leesniveau en in mijn vrije tijd schreef ik in mijn eigen schriftje verhaaltjes. Ik wou gewoon heel goed worden en wou een echte schrijfster worden. Mijn juffrouw was zo trots op mij dat ik tijdens de les de opdracht kreeg om met mijn schriftje naar de klas van het tweede leerjaar te gaan om mijn schriftje aan de juffrouw laten zien die lesgaf in mijn toekomstig jaar. Ik was zo trots! Maar wat niemand wist, was dat ik bij mijn oma een boekje had, waar ik dolgraag in las. Het was een boekje met "1-minuutsverhaaltjes". En stiekem haalde ik natuurlijk daar mijn inspiratie. Zoals een verhaaltje van een meisje dat 's nachts niet kon slapen, omdat ze geluiden bleef horen in haar kamer. Toen haar moeder kwam checken wat 't was, bleek het gewoon een vogeltje te zijn dat zich in de kast bevondt, dat heb ik compleet overgenomen uit dat boekje. Momenteel weet ik dus niet meer welke verhaaltjes verzonnen waren en welke gebaseerd waren uit mijn boek.

Daar schaam ik me wel hard voor. Soms denk ik bijvoorbeeld aan een onderwerp voor mijn boek, maar dan zit ik met de gedachte dat al de originele, mooie of goede ideeën al gebruikt zijn, dat de limieten der inspiratie gewoonweg bereikt zijn. Ik bedoel, alsof ik een beter boek zou schrijven dan J.K. Rowling en haar Harry Potter reeks. Ook al is zij ongeveer langs 12 uitgeverijen langsgeweest, ik denk constant dat ik het niet zal kunnen. Het is natuurlijk makkelijk om een idee over te nemen, want goed kunnen schrijven is niet het enige wat je nodig hebt voor een succesvolle carrière. Je moet ideeën hebben, inpsiratie, inzicht in personages en van alles een beetje kennis.

In het derde leerjaar besloot ik dat al dat geklungel genoeg geweest was. Ik ging een boek schrijven. En ik was er heimelijk van overtuigd dat het me nog ging lukken ook. Mijn moeder zei er niets van, maar ik zag aan haar uitdrukking dat ze dacht dat ik gewoon een klein meisje was met een grote droom. "Wacht nog maar Eline, je hebt tijd genoeg om een boek te schrijven." Maar ik was vastbesloten. Genoeg met al die verzinsels! Ik moest een boek schrijven, én snel! En zeker geen dun boek, nee een echt dik boek. Daarom trippelde ik op een namiddag naar de garage waar ik op zoek ging naar een gepast schriftje waar ik de ideeën voor mijn nieuwe roman kon neerpennen. Natuurlijk strooide ik het ook in school rond. Ik ging een boek schrijven en ik ging wel eens laten zien hoe goed ik was! En meteen waren er al verzoekjes: "Eline, mag ik een personage in je boek zijn?" "Eline ik mag toch ook hé?". En (té) trots als ik was, genoot ik wel van die aandacht. Dus ik beloofde zeker aan 3 van hen een vast plaatsje in mijn toekomstige novelle. Het ging gaan over 4 kinderen van mijn leeftijd (ik incluis) die een enorm avontuur gingen meemaken. Op een dag moest ik (natuurlijk had ik de hoofdrol, het moest een beetje heldhaftig klinken...) een brood gaan halen van mama en vertrok ik naar de bakker. Ondertussen kwam ik mijn vriendjes tegen en we bleven wat buiten spelen, waar we op een ogenblik een luik vonden. Dappere kinderen als we waren, gingen we naar binnen en pestten we elkaar door spoken na te doen etc. toen kwamen we dus in een ondergrondse wereld waar één of ander slecht iets regeerde. Soms werd er eens iemand ontvoerd etc. en dan gingen wij ze helpen. Ik weet niet meer precies hoe het verhaal verder ging, behalve het feit dat ik na drie dagen het schriftje ergens tussen mijn barbies dumpte. Ik voelde me pas achteraf schuldig en zwak, omdat ik geen dik boek had kunnen schrijven. Maar ach, niets van aantrekken zei mijn moeder dan (waarbij ik me erg beschaamd voelde), je hebt nog tijd genoeg om een boek te schrijven.

En altijd luisteren naar de wijze woorden van je moeder, want de komende 3 jaar speelde ik nog verder met mijn barbies en mijn polly pocket, terwijl ik het schriftje verachtte.

 

Ach ja. Ik ben bezig in Sophies choice, een echte aanrader trouwens. Misschien daarom dat ik aan schrijven denk, Stingo denkt daar ook constant aan en aan 't einde van het boek heeft hij verschillende romans geschreven. Ook al is hij in 't begin arm en denkt hij da 't nooit zal lukken. Enorm mooi geschreven, prachtige zinsconstructies en woordgebruik.