Goeie God, het is alweer een eeuw geleden dat ik nog eens wat van mijn schrijfsels heb neergeschreven hier op mijn geliefde blog. Zo lang geleden zelfs, dat windows live spaces een hele transformatie heeft ondergaan. Het ziet er plots allemaal veel moderner uit. Check ook dat nieuwe hotmailsysteem. Knopjes die waarschijnlijk net zijn ontworpen door de beste designontwerpers van één of andere hotmailfabriek, nieuwe lettertypes die zijn aangepast aan de (nieuwe) vistagebruiker (windows 98 mensen worden jammer genoeg, vergeten) en een snelheid waar je "u" tegen kan zeggen (dat kan natuurlijk ook aan de vista liggen, arme windows 98 gebruikers...)

 

Maar soms heb ik het graag oud. Ik bedoel, het heeft toch zijn charme allemaal? 3 jaar geleden bijvoorbeeld, was mijn windows 98 mijn redding, mijn licht in de duisternis. Het oude vergeelde bakje stond in een hoek van mijn kamer, zijn (waarschijnlijk eeuwige) winterslaap te doen. Ik kwam er met geen vinger aan, want het duurde namelijk een halfuur (zonder overdrijven) omdat stuk machine op te starten. Tot mijn moeder mij strafte. Ik kreeg een rede van scheldwoorden en verwijten en werd als kers op de taart natuurlijk ook naar boven gestuurt, want: "IK WIL U NIET MEER ZIEN!"

 

Eens boven, voelde ik mij een dor blad, had natuurlijk spijt van mijn daden, wat die ook mogen geweest zijn, want mijn 14-jarige ik was smoorverliefd op een 15-jarige jongen. Prille kalverliefde, noem ik dat. Maar zelfs die kalverliefde kan zo hevig zijn, want ik dacht op die moment aan niets anders dan: "MOET OP MSN KOMEN. STRAKS KOMT HIJ MISSCHIEN online." (let vooral op het woord: misschien. een meisje van 14 met nog zoveel hoop op een jongen die eraan dénkt om online te komen op te praten met zijn vlam!) En op zulke momenten was mijn windows 98 het mooiste apparaatje van de hele wereld. Vrolijk drukte ik op de knop onderaan en het spellement begon (!) vermoeid te zoemen. Hij was het niet gewoon om zo plotseling aangezet te worden, en weigerde dan alle medewerking. Ook niet om binnen de 20 minuten het bureaublad aan mij te tonen. (dat toen nog niet helemaal geladen was...)

Maar geen paniek, dacht ik. Fashionably late kan ook nog  (toen wist ik nog niet dat, ook al was ik 'fashionably late' ik waarschijnlijk over 40 minuten nog 20 minuten extra apathisch naar het beeld zou moeten staren, tot er aan de rechterkant zijn naam zou verschijnen met het alom bekende msn geluidje). En ik begon rustig mijn teennagels roze te lakken terwijl ik "Tina" of "Fancy" las, of wat ik dan ook deed op 14-jarige leeftijd.

En ach, ook al duurde het welgeteld 5 minuten (het leken er wel 10) om een normaal gesprek te voeren van 10 lijnen met je crush, ik zat daar allemaal niets mee in, want vanaf hij "hoi" zei, viel ik in zwijm achter mijn gele bakje en lakte ik een teenagel verkeerd.

Dan kwam er nog het dilemma. Het gesprek viel stil. Natuurlijk dacht ik eerst, met mijn naïeve brein dat het aan het computersysteem lag, en tikte enkele keer op het beeldscherm. (wat niet echt helpt, want de computerbak staat beneden...)

Wat moet je dan doen? De eerste 10 minuten denk je nog: niets. Het klinkt zo opdringerig om meer dan 3 lijnen achter elkaar te zeggen in één minuut. Dan begin ik maar verder in mijn tijdschrift te lezen en lees het alom beroemde "vrijen & jij" met de beruchte "Aïscha".

Maar dat begin je na een tijdje toch ook wel beu te worden, en je beseft dat het niet het computerprogramma is dat tegenslaat, maar je toekomstige lover. Dan zit je in de eeuwige strijd, waar 95% van de vrouwen zou zeggen "NEE, ik zeg niets meer!". De 14-jarige ik niet. Ik babbelde vrolijk verder tegen hem, tot hij zei wat hij aan 't doen was, dat zo belangrijk was (belangrijker dan MOI?)

 

De meeste kerels haakten dan waarschijnlijk af en blokkeerden mij, maar ach ja. Ik maakte mezelf wijs dat hij was gaan slapen en een mooi gedicht voor mij was aan het schrijven. Ik bedankte mijn vergeeld geval, en ging naar bed, mijn Fancy uitlezen.