| Elma's profile"Few things leave a deep...PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
October 28 BejaardenVandaag wil ik het hebben over de gedachten en gedragingen van bepaalde, pessimistische gepensioneerden. We zullen beginnen met de aankomst van de kleindochter. Als mijn grootvader mij thuis komt halen, is hij altijd minstens een kwartier te vroeg wegens: "er moest maar eens iets gebeuren op de weg". Als ik dan naar de auto sprint is het autoritje één van de leukste activiteiten van de dag. Eens aangekomen doen we de deur open en ruik ik een walm van rook, ook al rookt enkel oma en dat alleen buitenshuis. Opa heeft het blijkbaar ook geroken en maakt er een opmerking over. Daar wordt oma blijkbaar humeurig van. Opa heeft me in de auto uitgelegd dat hij graag een laptop zou willen kopen, maar dat oma hier niet bepaald mee akkoord gaat. het is te duur en zij wil er enkel spelletjes (patience) op spelen, de rest wil ze niet leren. Ik neem mezelf voor om haar optimisme wat te laten groeien door haar interesse te wekken. (ik zal haar computerlesjes geven)
Als we binnenkomen krijg ik zoals gewoonlijk het 2-wekelijksverslag van hun leven. Hun o-zo-drukke leven. (smorgends om 9 uur naar de kapper gaan, voor de rest niets. Met veel geluk een dagje weg met de seniorengemeenschap voor €3 en een koffie/thee) de verwarming is kapot, het is godgeklaagd dat er niets aan gedaan wordt, ook al was vorige week de reparateur geweest. "Een marokaan, én een vriendelijke marokaan hé! Niet te geloven hé, maar echt waar!" Dat hun vrienden huis Nederland altijd cadeautjes brengen terwijl oma daar absoluut niet mee akkoord is, dat ik niet mag morsen met mijn thee op mijn mooie rok, dat ik zo'n mooi zwart verslankend bloesje aanheb... enzovoort. Opa legt zijn vrouwtje liefdevol een magazine voor van een elektronicazaak waar een laptop mét printer in een mooi afprijzingkje staat. "maar schatje toch." "Waarom hebben wij dat nodig." "De computer is toch niet kapot?" "Wat gaan wij daar mee doen?" "Wij hebben daar het geld niet voor". Bla bla bla. Allemaal smoesjes om onder de vooruitgang te komen. Ik probeer haar te overtuigen met het feit dat je zo'n afprijzing niet veel tegenkomt en uiteindelijk geeft ze toe. Opa probeert haar op te vrolijken door het feit dat we misschien het oude toetsenbord aan kunnen sluiten aan de laptop, zodat het gemakkelijker is voor haar om er aan te werken. Oma wordt plotseling heel kwaad, neemt een sigaret en paradeerd met haar reuzegrote jas met kitcherige bontkraag naar buiten. "HET GAAT HIER PRECIES ALLEEN MAAR OM MIJ!" Kan ze nog net roepen. Opa loopt koppig naar de deur en doet zijn schoenen aan. "Ik ga die laptop meteen halen" zegt hij. Ik roep nog door de kamer (alleen) dat we misschien met z'n drieën gezellig kunnen gaan. Uiteindelijk geeft oma toe en stapt ze als een overjarige manequin naar de auto. Als we in de winkel zijn, vraagt de verkoper of ze een USB-kabel aan hun printer hebben. De twee oudjes hebben natuurlijk nog nooit van een USB gehoord en ik neem hun taak over door te zeggen dat "het waarschijnlijk wel het geval is". Oma begint luid en duidelijk te verkondigen dat dat waarschijnlijk net niét het geval is en ik begin echt bokkig te worden. Als ik boos naar de gsm's zit te staren (omdat Oma al héél de dag aan 't zagen en klagen is, ook in de auto: "KZAL MEEFREINEN ZENNE!" (als opa niet diréct remt, ook al rijdt hij maar 50 km/h))komt ze naar me toe om uit te leggen dat "ze niet zoveel geld hebben, bijna arm zijn" bla bla bla. En ik heb zin om te zeggen: rondkomen met 500 euro de maand én met 10 kinderen zitten, dat is erge armoede. Jullie hebben het nog best goed. Maar ik besluit het maar zo te laten. TrackbacksThe trackback URL for this entry is: http://plonnieh.spaces.live.com/blog/cns!63B48BB45B53068C!3486.trak Weblogs that reference this entry
|
|
|
