| Elma's profile"Few things leave a deep...PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
May 21 Prom nightMuziek: Stubru album top 100, Muse - absolution
"Ja mam, je hebt gelijk!" zeg ik als we voor de ingang van Regina Pacis staan, een streng katholieke uniformenschool in Hove. "Ja maar, zie je nu wel dat het hier is!?" beweert ze. "Ja mam, ik weet het... Ik had ongelijk." Snel druk ik nog een kus op haar wang en tracht ik uit te stappen met mijn 'feestjurk'. Een strapless zwart kleedje met heel wijde plooien vanonder. Bij gebrek aan pumps draag ik er mijn sleehakken uit Barcelona onder aan. Ik wuif nog even en begeef me vervolgens naar de ingang. Links en rechts van mij paraderen meisjes die perfect de namen "Sylvie" of "Barbara" zouden kunnen dragen. Ze lopen enorm fier rond met hun afgewerkte jurkjes, hun designerstassen correct rond hun arm gedragen en ze laten een soort parfumspoor achter. Met zuinige stapjes loop ik naar de ingang, in de hoop toch één bekende te zien. Ik ben al later, dus normaal gezien moet dat wel in orde zijn? Oké, niemand dus. Ik scan de speelplaats met mijn blikveld en spot niemand die ik lijk te (her)kennen. Ik stuur een call-me sms naar Jan en Laura en wacht hoopvol op een antwoord. Gelukkig komt mijn antwoord nog geen minuut later. Laura belt. Ik leg uit dat ik daar alleen staan en of ze me wil komen halen, want dat ik de weg niet weet. God zij dank komt ze 10 seconden later huppelend naar me toe. Oké, niet echt huppelend, want ze draagt een knalrood lang promkleed en she looks fabulous! Opgelucht dat er iemand is, wachten we op de rest van de groep en als deze gearriveert zijn, begeven we ons naar binnen. De half afgebrande cafetaria ziet er beter uit dan ik me had ingebeeld en we gaan aan een tafeltje staan om onze cava uit te drinken en wat Chips te nuttigen. Ik besluit dat, terwijl Laura al haar vriendinnen becomplimenteert met hun mooie jurken en sieraden, ik de zaal eens ga observeren. Na een tijdje snap ik het zogenaamde Regina-Pacisgevoel, dat Jan me al maanden en maanden probeert uit te leggen. De meeste jongeren staan aan de bar of buiten nog te wachten of praten op/met hun vrienden, maar er staan toch al een twintigtal meisjes uit hun bol te gaan op de dansvloer, voor de deejays. Wat me bijna ondmiddelijk opvalt, is dat het gemiddelde gewicht op RP 50 kilogram is. Alle meisjes die ik zie, zijn graat-graatmager. Ik denk bij mezelf dat
ze waarschijnlijk een maand niet hebben gegeten om in die 'jurk' te geraken die meer lijkt op een jurkje voor een pop. Daarbij krijg ik een enorme drang om ze iets te gaan voederen met veel calorieën, chips bijvoorbeeld. Oei. Plots kij ik naar beneden en zie in mijn hand een chips liggen. Man, wat voel ik me inneens rot. Ik zit hier weeral te vréten terwijl die topmodellen waarschijnlijk nog geeneens chips hebben gegeten in hun leven, tenzij het afslankchips zijn. Ook dragen ze de ideale designerjurken, tassen én schoenen. Hun haar is vanmorgen gedaan door de kapper en ze hebben ongetwijfeld enkele uren geleden nog onder de zonnebank gelegen. En natuurlijk, het aspect dat niet mag missen: het hautaine kantje. Inne, een vriendin van Jan en mij mocht eerst niet direct binnen omdat één van die 'populaire' medewerksters dacht dat ze niet betaalt had. Kom op, hoe zien wij eruit? Als clochards? Oké, zo voelde ik mij wel eventjes toen ik daar rondliep in mijn jurk van de H&m die zo'n €20 kostte, maar toch. De jongens zijn ook precies allemaal uit de teletijdmachine gestapt, rechtstreeks uit een film uit de jaren '50, over strenge kostscholen. Ach, Wat boeit het toch ook allemaal. Zij schopen het ver omdat hun ouders rijk zijn, ik schop het ver om wie ik ben denk ik en ik sla mijn cava in één keer achterover. And f*cking proud of it! May 13 TWROCK WERCHTER PLANNING
Donderdag
Vrijdag
Zaterdag
Zondag
Confessions of a unsure-agerOké, vandaag voel ik mij officieel een gigantisch wrak! Gewoon al het feit dat ik rondloop in een soort rokje van joggingsstof, gecombineerd met een t-shirt van Gerrit (Jep, Spongebob!) en mijn versleten laarsjes. Deze keuze is compleet te wijten aan het feit dat sommige kleren blijven liggen in mijn kamer en ik het niet over mijn hart krijg de kleren na 1x te dragen, meedogeloos de wasmand in te gooien. Ze moeten en ze zullen 2 keer gedragen worden! Mijn haar ploft, pluist en staat naar alle kanten en het is nog maar half vijf en mijn bles heeft al een zekere mate van vettigheid meegekregen.
Maar dat is niet de enige reden die bijdraagt tot mijn 'onzekerheid'. Meisjes op school die amper 60 wegen en hun kaloriën tellen na elke kruimel die ze in hun mond steken, prachtige deernes die meedoen aan beautycontests en fotomodellen die rondparaderen over de speelplaats en met alles staan wat je maar op hun hoofd gooit, al is het een plastieken shopper van de Aldi: "Très hip: Cheap = the new cool". Ik loop daar rond, met een paarse bekribbelde en beplakte kaft onder mijn armen, blikken die ik voel priemen op de versleten laarsjes en ondertussen laat ik mijn gsm nog eens vallen, die ook al afkomstig is uit de préhistorie en waarschijnlijk nog gebruikt is geweest door Lucy. Daarbovenop ga ik over ettelijke ogenblikken naar de tandarts, die mij (naar mijn voorspelling) waarschijnlijk zal vertellen dat ik 2 gaatjes heb en de dokter zegt dat ik flink ben aan 't streven naar overgewicht. GEZELLIG!
Ik snak om naar huis te gaan en gewoon een andere outfit bij elkaar te zoeken, om deze onzekerheid te stillen. Maar nee, eerst volgen er nog 2 mooie uren strafstudie. En waarom? Omdat ik 6 keer te laat ben geweest. En dan hebben we het niet over 30 minuten te laat. Neen. Meestal is dit maximum 10 minuten te laat omdat in de meeste gevallen de busschauffeur accute last heeft van sloomheid. Ik voel me absoluut niet thuis bij 'het krapuul' van de school die langer moeten blijven dan mij, maar ik probeer lief te glimlachen naar de juf Aardrijkskunde en kijk hoopvol naar mijn boek. De anderen hebben een taak, maar dat zijn ze bij mij gelukkig vergeten. Ik steek mijn hand heel subtiel en licht naar het boek en schuif het mijn richting uit. Met hele kleine bewegingen en alleen de bladzijde omdraaiend als de leerkracht in kwestie niet kijkt, lees ik verder. Tot er, 40 minuten later iemand vraagt tegen de begeleider: "EN WAAROM MAG ZIJ LEZEN?". Ik werp hem de meest vuile blik toe die ik maar kan trekken en blijf deze aanhouden. Dit duurt zo'n 3 seconden en de leerling in kwestie kijkt eens verbaasd terug. "Het was niet tegen jou hoor!". Nee, dat mag dan wel zijn, maar hij heeft er wel weer mooi voor gezorgd dat ik betrapt wordt en niet kan lezen in mijn boek. "Oké, ik zal zwijgen." "Goed idee." Is mijn (iets té?) bitchy commentaar.
Ach, nu ben ik thuis en ik ga naar boven om een gehele transformatie te ondergaan.
Oké. Gewoon nieuwe outfit, cinema met het vriendje and some make-up doen wonderen! May 11 Goniome-watte?Thuisgekomen, plof ik in mijn bureaustoel en zet ik meteen de computer aan. Klinkt misschien niet gezond, maar dat is echt het enige wat ik nodig heb na een dag school. Loeiharde Lily Allen muziek en beginnen met mijn huiswerk. Dan is dat verdomde papierwerk toch ook alweer achter de rug. Ik ben nog geen 2 minuten deftig bezig, als ik op de gedachte kom dat binnen een maand mijn (laatste?) examens eraankomen. Laatste in de zin van: laatste 'softe' exams, want volgend jaar staat er een brandende hel op me te wachten, geloof ik. De paniek slaat toe, zeker als ik aan dat éne beruchte vak denk: wiskunde. Ik krijg een vreemd gevoel in mijn buik dat lijkt op een maag dat zichzelf uitwringt en al mijn spieren staan gespannen. Ik denk even terug aan de wiskundeles van vandaag en ik bedenk dat deze wel een weblogitem verdient.
De les voor wiskunde hebben we Zedenleer. Dé les om nog een extra uurtje te dutten met de ogen open en leveloos naar je papieren te staren. Een extra stimulans om me zo te gedragen is omdat het nog maar 9 uur in de ochtend is. Af en toe geven we een (on)nuttige commentaar over het actuele onderwerp waarmee de leerkracht op dit moment mee dweept, maar ik hou me het liefst bezig met kleine tekeningetjes te maken tussen mijn alinea's of om met Ayke te gieren over de roddels die we elkaar weer te vertellen hebben. Als de bel dan gaat, gaat er eveneens een belletje rinkelen in mijn hoofd. Wiskunde. Meestal ben ik de traagste van de klas en ik sta meestal nog mijn pennen in mijn pennenzak te duwen als de laatste leerlingen een babbel willen houden met de leerkracht na de les. Maar deze keer moet ik me haasten. De 3 keer in de week dat ik sneller moet inpakken zijn de lesuren voor wiskunde. Want de lerares in kwestie, mevrouw R. is een stipte vrouw. Ik had eens zo hard gelopen om nog in de les aan te komen, (terwijl er nog mensen op de gang liepen) en nog had ze commentaar over mijn 'laatheid': "Eline, de bel is al 4 minuten gegaan!". IK BEDOEL: 4 minuten? Je moet je eens inbeelden: 1 minuut tijd om in te pakken, 1 minuut tijd om door de eerste gang te lopen, 1 minuut tijd om over de trappen te lopen (met opstropping) en 1 minuut tijd om de andere gang uit te lopen. Is dat niet normaal? Eens in de les loop ik met een haastig tempo naar mijn plaats en sleur mijn wiskundekaft uit mijn tas, samen met mijn CASIO 2D, geodriehoek, pennenzak, agenda en nog andere rommel. De les begint meestal met een preek van 20 seconden waarin mevrouw R. met ongelooflijke luide stem het gebrek aan stiptheid predikt terwijl ze streng naar de hele klas kijkt. Meestal kijk ik dan opzettelijk iets te lang naar mijn cursusbladeren en knabbel ik zenuwachtig aan mijn pen voor wat komen zal.
Maar er komt niets, alleen maar wiskunde, wiskunde en nog eens wiskunde. En geen gewone wiskunde. Neen: onbegrijpbare wiskunde. Het enige waar ik de hele les mee bezig ben is praktisch alles noteren wat dat mens vanvoor in de klas staat te raaskallen. Mijn notities zijn dan nog eens dikwijls fout omdat ik last heb van dyscalculie (= cijfers door elkaar halen) of ze zijn half in orde omdat ik niet kon volgen. Daardoor gebeurt het weleens dat ik (ik!) de notities van Amelie moet overschrijven, waarschijnlijk het enige meisje van mijn klas dat de wiskunde kan begrijpen of hiermee kan volgen op schriftelijk vak. Sommigen hebben het noteren opgegeven en staren gewoon naar het bord, anderen proberen zo goed en zo slecht als het kan de notities bij te houden maar soms zie ik ze ook heel verloren en wanhopig kijken naar het bord en onze geliefde leerkracht. Ik begrijp er meestal geen snars van en heb het te druk met alles van het bord over te schrijven. Tangensen, Sinussen, cosinussen, normaalverdelingen, normaalverdelingen van een TV, binominaalverdeling, exponentiële vergelijkingen, goniometrische vergelijkingen enzovoort. EEN HEL en iets wat voor mij lijkt op een ingewikkeld Mandarijns dialect. Meestal val ik dan mijn buur lastig (Amelie) of smeek ik Ayke of Sara om een inhaalles te geven speciaal voor mij.
Ik hoop dat ik ooit al mijn curssusen mag verbranden en liquideren. Fuck you Pythagoras! March 27 stressMijn leven heeft één centraal woord: stress.
Ik heb een haat-liefdeverhouding met stress, drukte en veel werk. Ik hou van veel werk, zolang ik het kan en ik het leuk vind om te doen. En meestal is het leuk, want mijn hoofdvakken zijn Nederlands, cultuurwetenschappen en gedragswetenschappen. Verder maakt onze klas ook het schoolkrantje, moesten we dit jaar een 100-dagenshow in elkaar flansen en doe ik nog eens schooltoneel én toneel in mijn vrije tijd erboven op. En natuurlijk: last but not least... Ons eindwerk (*beeldt u een finale BANG van een grote gong op de achtergrond in*). Ik heb maar één probleem. Ik wil, moet en zal alles wat op mijn lijstje staat, goed afwerken. Of er toch zoveel mogelijk voor strijden om het tot een goed einde te brengen. En dan brengt me meestal in benarde situaties. Zoals er zijn: suddenly in tranen uitbarsten tijdens de lessen wegens geen tijd meer om nog te leven zoals een normaal mens, panische beelden krijgen, want: "ik zit nu nog maar in het 6de, wat gaat dat volgend jaar wel niet zijn?", gigantische constipatie en- of buikproblemen (ik heb vandaag al heel de dag steken in mijn borst en buik, ik dacht dat ik zo ongezond leefde en dat ik binnekort zonder twijfel wel een hartaanval ging krijgen: maar leve google én de mensen die ook altijd daar hun symptomen intikken en zo allerlei doemziekten lezen: google told me it was just stress!), dus nu ben ik ontspanningsoefeningen aan 't googelen, geen zin meer in eten (wat ook een handig dieetmiddel is), niet meer kunnen stoppen met werken en de neiging hebben iedere schooldag tot half één bezig te zijn aan bijvoorbeeld een masker van P.O. te creëren uit papier-maché (compleet nutteloos dus! Maar wel de oorzaak van die mooie 9 op mijn rapport!), enzovoort.
Ik geef het eerlijk toe, die goede punten op mijn rapport maken me blij en geven me het gevoel dat ik compleet in balans ben met mezelf. Zoals enkele lessen Yoga, maar dan zonder de yoga. Oké, misschien ben ik wel verslaafd aan goede punten en moet ik binnekort naar de WACA (Work-a-holics-Anonymous) om mee te praten in een praatgroep?!
Maar ook de resultaten van de andere activiteiten maken me zeer happy. Ik doe alles om het gevoel na een goede tentoonstelling te buigen en applaus te krijgen van het publiek nog eens een keer mee te maken, of om een complimentje te krijgen over de nieuwe schoolkrant, etc.
En soms geniet ik ook gewoon van het bezig zijn met allerlei dingen, de tijd zo snel zien vooruit tikken, opmerken dat het al donderdag is, terwijl je dacht dat de week net bezig was... Maar meestal haat ik het. Want het is ongezond en het haalt het slechtste in me boven: minder contact hebben met je lieve vriendje, dat helemaal geen last heeft van stress en er ook geen enkel probleem mee heeft om een test of taak even links te laten liggen, buikpijn en een inmens ouderdomsgevoel door de druk op je borst, emotionele buien, minder slaap en dus altijd bijna in slaap vallen tijdens de lessen, bitcherig gedrag waarbij ik soms heel gemeen uit de hoek kan komen tegen mijn vriendinnen, het plotseling heel erg op de kap zitten van mijn irritant broertje, enzovoort.
Gelukkig is er mijn kamer, waar ik ongestoord rustgevende olie kan branden, kan mediteren in mijn wikkelbroeken en waar ik continu groene thee kan drinken terwijl ik hier op m'n blog schrijf. Oké, alles was gelogen, behalve dat in de blog schrijven dan.
Ohja: ik krijg mijn neuspiercing er niet meer uit! En blijkbaar zijn er meer mensen met dit probleem, vertelde Mr. Google me. Maar niet gevreesd, ik vind mijn neuspiercingding perfect nu, dus dat laat ik er nog wel even insteken. Het bloeden, schreeuwen en flauwvallen van de pijn door het plotseling uitrukken van mijn piercing is voor later!
Love,
Elma January 26 SchrijvenOoit, ooit ga ik een boek schrijven.
Overlaatst besefte ik dat. Ik liep over straat en ik dacht aan wat ik later wil doen. En mijn besluit staat vast: ik wil later schrijven. Ik heb er altijd al van genoten, van kleins af aan. Toen ik een kleutertje was wou ik dolgraag leren schrijven, en niet alleen mijn eigen naam. Mijn moeder kon me eeuwenlang opjagen over het feit dat ik snel naar het eerste leerjaar zou gaan en zou leren lezen en schrijven. Als ik het echt niet meer kon houden nam ik een blad papier en als ik niet zat te tekenen dan tekende ik gewoon wat krulletjes op het papier in de hoop dat die dan een bepaalde betekenis zouden hebben.
Toen ik in het eerste leerjaar zat, was ik abnormaal ijverig. Ik had met m'n mama de coolste schoolspulletjes gekocht (boekentas van Mickey Mouse en aldus ook pennendoosje) en was er helemaal klaar voor. Voor lezen zat ik al snel in het hoogste leesniveau en in mijn vrije tijd schreef ik in mijn eigen schriftje verhaaltjes. Ik wou gewoon heel goed worden en wou een echte schrijfster worden. Mijn juffrouw was zo trots op mij dat ik tijdens de les de opdracht kreeg om met mijn schriftje naar de klas van het tweede leerjaar te gaan om mijn schriftje aan de juffrouw laten zien die lesgaf in mijn toekomstig jaar. Ik was zo trots! Maar wat niemand wist, was dat ik bij mijn oma een boekje had, waar ik dolgraag in las. Het was een boekje met "1-minuutsverhaaltjes". En stiekem haalde ik natuurlijk daar mijn inspiratie. Zoals een verhaaltje van een meisje dat 's nachts niet kon slapen, omdat ze geluiden bleef horen in haar kamer. Toen haar moeder kwam checken wat 't was, bleek het gewoon een vogeltje te zijn dat zich in de kast bevondt, dat heb ik compleet overgenomen uit dat boekje. Momenteel weet ik dus niet meer welke verhaaltjes verzonnen waren en welke gebaseerd waren uit mijn boek.
Daar schaam ik me wel hard voor. Soms denk ik bijvoorbeeld aan een onderwerp voor mijn boek, maar dan zit ik met de gedachte dat al de originele, mooie of goede ideeën al gebruikt zijn, dat de limieten der inspiratie gewoonweg bereikt zijn. Ik bedoel, alsof ik een beter boek zou schrijven dan J.K. Rowling en haar Harry Potter reeks. Ook al is zij ongeveer langs 12 uitgeverijen langsgeweest, ik denk constant dat ik het niet zal kunnen. Het is natuurlijk makkelijk om een idee over te nemen, want goed kunnen schrijven is niet het enige wat je nodig hebt voor een succesvolle carrière. Je moet ideeën hebben, inpsiratie, inzicht in personages en van alles een beetje kennis.
In het derde leerjaar besloot ik dat al dat geklungel genoeg geweest was. Ik ging een boek schrijven. En ik was er heimelijk van overtuigd dat het me nog ging lukken ook. Mijn moeder zei er niets van, maar ik zag aan haar uitdrukking dat ze dacht dat ik gewoon een klein meisje was met een grote droom. "Wacht nog maar Eline, je hebt tijd genoeg om een boek te schrijven." Maar ik was vastbesloten. Genoeg met al die verzinsels! Ik moest een boek schrijven, én snel! En zeker geen dun boek, nee een echt dik boek. Daarom trippelde ik op een namiddag naar de garage waar ik op zoek ging naar een gepast schriftje waar ik de ideeën voor mijn nieuwe roman kon neerpennen. Natuurlijk strooide ik het ook in school rond. Ik ging een boek schrijven en ik ging wel eens laten zien hoe goed ik was! En meteen waren er al verzoekjes: "Eline, mag ik een personage in je boek zijn?" "Eline ik mag toch ook hé?". En (té) trots als ik was, genoot ik wel van die aandacht. Dus ik beloofde zeker aan 3 van hen een vast plaatsje in mijn toekomstige novelle. Het ging gaan over 4 kinderen van mijn leeftijd (ik incluis) die een enorm avontuur gingen meemaken. Op een dag moest ik (natuurlijk had ik de hoofdrol, het moest een beetje heldhaftig klinken...) een brood gaan halen van mama en vertrok ik naar de bakker. Ondertussen kwam ik mijn vriendjes tegen en we bleven wat buiten spelen, waar we op een ogenblik een luik vonden. Dappere kinderen als we waren, gingen we naar binnen en pestten we elkaar door spoken na te doen etc. toen kwamen we dus in een ondergrondse wereld waar één of ander slecht iets regeerde. Soms werd er eens iemand ontvoerd etc. en dan gingen wij ze helpen. Ik weet niet meer precies hoe het verhaal verder ging, behalve het feit dat ik na drie dagen het schriftje ergens tussen mijn barbies dumpte. Ik voelde me pas achteraf schuldig en zwak, omdat ik geen dik boek had kunnen schrijven. Maar ach, niets van aantrekken zei mijn moeder dan (waarbij ik me erg beschaamd voelde), je hebt nog tijd genoeg om een boek te schrijven.
En altijd luisteren naar de wijze woorden van je moeder, want de komende 3 jaar speelde ik nog verder met mijn barbies en mijn polly pocket, terwijl ik het schriftje verachtte.
Ach ja. Ik ben bezig in Sophies choice, een echte aanrader trouwens. Misschien daarom dat ik aan schrijven denk, Stingo denkt daar ook constant aan en aan 't einde van het boek heeft hij verschillende romans geschreven. Ook al is hij in 't begin arm en denkt hij da 't nooit zal lukken. Enorm mooi geschreven, prachtige zinsconstructies en woordgebruik. December 14 Het leven zoals het is... 14 jaar oud zijnGoeie God, het is alweer een eeuw geleden dat ik nog eens wat van mijn schrijfsels heb neergeschreven hier op mijn geliefde blog. Zo lang geleden zelfs, dat windows live spaces een hele transformatie heeft ondergaan. Het ziet er plots allemaal veel moderner uit. Check ook dat nieuwe hotmailsysteem. Knopjes die waarschijnlijk net zijn ontworpen door de beste designontwerpers van één of andere hotmailfabriek, nieuwe lettertypes die zijn aangepast aan de (nieuwe) vistagebruiker (windows 98 mensen worden jammer genoeg, vergeten) en een snelheid waar je "u" tegen kan zeggen (dat kan natuurlijk ook aan de vista liggen, arme windows 98 gebruikers...)
Maar soms heb ik het graag oud. Ik bedoel, het heeft toch zijn charme allemaal? 3 jaar geleden bijvoorbeeld, was mijn windows 98 mijn redding, mijn licht in de duisternis. Het oude vergeelde bakje stond in een hoek van mijn kamer, zijn (waarschijnlijk eeuwige) winterslaap te doen. Ik kwam er met geen vinger aan, want het duurde namelijk een halfuur (zonder overdrijven) omdat stuk machine op te starten. Tot mijn moeder mij strafte. Ik kreeg een rede van scheldwoorden en verwijten en werd als kers op de taart natuurlijk ook naar boven gestuurt, want: "IK WIL U NIET MEER ZIEN!"
Eens boven, voelde ik mij een dor blad, had natuurlijk spijt van mijn daden, wat die ook mogen geweest zijn, want mijn 14-jarige ik was smoorverliefd op een 15-jarige jongen. Prille kalverliefde, noem ik dat. Maar zelfs die kalverliefde kan zo hevig zijn, want ik dacht op die moment aan niets anders dan: "MOET OP MSN KOMEN. STRAKS KOMT HIJ MISSCHIEN online." (let vooral op het woord: misschien. een meisje van 14 met nog zoveel hoop op een jongen die eraan dénkt om online te komen op te praten met zijn vlam!) En op zulke momenten was mijn windows 98 het mooiste apparaatje van de hele wereld. Vrolijk drukte ik op de knop onderaan en het spellement begon (!) vermoeid te zoemen. Hij was het niet gewoon om zo plotseling aangezet te worden, en weigerde dan alle medewerking. Ook niet om binnen de 20 minuten het bureaublad aan mij te tonen. (dat toen nog niet helemaal geladen was...)
Maar geen paniek, dacht ik. Fashionably late kan ook nog (toen wist ik nog niet dat, ook al was ik 'fashionably late' ik waarschijnlijk over 40 minuten nog 20 minuten extra apathisch naar het beeld zou moeten staren, tot er aan de rechterkant zijn naam zou verschijnen met het alom bekende msn geluidje). En ik begon rustig mijn teennagels roze te lakken terwijl ik "Tina" of "Fancy" las, of wat ik dan ook deed op 14-jarige leeftijd.
En ach, ook al duurde het welgeteld 5 minuten (het leken er wel 10) om een normaal gesprek te voeren van 10 lijnen met je crush, ik zat daar allemaal niets mee in, want vanaf hij "hoi" zei, viel ik in zwijm achter mijn gele bakje en lakte ik een teenagel verkeerd.
Dan kwam er nog het dilemma. Het gesprek viel stil. Natuurlijk dacht ik eerst, met mijn naïeve brein dat het aan het computersysteem lag, en tikte enkele keer op het beeldscherm. (wat niet echt helpt, want de computerbak staat beneden...)
Wat moet je dan doen? De eerste 10 minuten denk je nog: niets. Het klinkt zo opdringerig om meer dan 3 lijnen achter elkaar te zeggen in één minuut. Dan begin ik maar verder in mijn tijdschrift te lezen en lees het alom beroemde "vrijen & jij" met de beruchte "Aïscha".
Maar dat begin je na een tijdje toch ook wel beu te worden, en je beseft dat het niet het computerprogramma is dat tegenslaat, maar je toekomstige lover. Dan zit je in de eeuwige strijd, waar 95% van de vrouwen zou zeggen "NEE, ik zeg niets meer!". De 14-jarige ik niet. Ik babbelde vrolijk verder tegen hem, tot hij zei wat hij aan 't doen was, dat zo belangrijk was (belangrijker dan MOI?)
De meeste kerels haakten dan waarschijnlijk af en blokkeerden mij, maar ach ja. Ik maakte mezelf wijs dat hij was gaan slapen en een mooi gedicht voor mij was aan het schrijven. Ik bedankte mijn vergeeld geval, en ging naar bed, mijn Fancy uitlezen. October 28 BejaardenVandaag wil ik het hebben over de gedachten en gedragingen van bepaalde, pessimistische gepensioneerden. We zullen beginnen met de aankomst van de kleindochter. Als mijn grootvader mij thuis komt halen, is hij altijd minstens een kwartier te vroeg wegens: "er moest maar eens iets gebeuren op de weg". Als ik dan naar de auto sprint is het autoritje één van de leukste activiteiten van de dag. Eens aangekomen doen we de deur open en ruik ik een walm van rook, ook al rookt enkel oma en dat alleen buitenshuis. Opa heeft het blijkbaar ook geroken en maakt er een opmerking over. Daar wordt oma blijkbaar humeurig van. Opa heeft me in de auto uitgelegd dat hij graag een laptop zou willen kopen, maar dat oma hier niet bepaald mee akkoord gaat. het is te duur en zij wil er enkel spelletjes (patience) op spelen, de rest wil ze niet leren. Ik neem mezelf voor om haar optimisme wat te laten groeien door haar interesse te wekken. (ik zal haar computerlesjes geven)
Als we binnenkomen krijg ik zoals gewoonlijk het 2-wekelijksverslag van hun leven. Hun o-zo-drukke leven. (smorgends om 9 uur naar de kapper gaan, voor de rest niets. Met veel geluk een dagje weg met de seniorengemeenschap voor €3 en een koffie/thee) de verwarming is kapot, het is godgeklaagd dat er niets aan gedaan wordt, ook al was vorige week de reparateur geweest. "Een marokaan, én een vriendelijke marokaan hé! Niet te geloven hé, maar echt waar!" Dat hun vrienden huis Nederland altijd cadeautjes brengen terwijl oma daar absoluut niet mee akkoord is, dat ik niet mag morsen met mijn thee op mijn mooie rok, dat ik zo'n mooi zwart verslankend bloesje aanheb... enzovoort. Opa legt zijn vrouwtje liefdevol een magazine voor van een elektronicazaak waar een laptop mét printer in een mooi afprijzingkje staat. "maar schatje toch." "Waarom hebben wij dat nodig." "De computer is toch niet kapot?" "Wat gaan wij daar mee doen?" "Wij hebben daar het geld niet voor". Bla bla bla. Allemaal smoesjes om onder de vooruitgang te komen. Ik probeer haar te overtuigen met het feit dat je zo'n afprijzing niet veel tegenkomt en uiteindelijk geeft ze toe. Opa probeert haar op te vrolijken door het feit dat we misschien het oude toetsenbord aan kunnen sluiten aan de laptop, zodat het gemakkelijker is voor haar om er aan te werken. Oma wordt plotseling heel kwaad, neemt een sigaret en paradeerd met haar reuzegrote jas met kitcherige bontkraag naar buiten. "HET GAAT HIER PRECIES ALLEEN MAAR OM MIJ!" Kan ze nog net roepen. Opa loopt koppig naar de deur en doet zijn schoenen aan. "Ik ga die laptop meteen halen" zegt hij. Ik roep nog door de kamer (alleen) dat we misschien met z'n drieën gezellig kunnen gaan. Uiteindelijk geeft oma toe en stapt ze als een overjarige manequin naar de auto. Als we in de winkel zijn, vraagt de verkoper of ze een USB-kabel aan hun printer hebben. De twee oudjes hebben natuurlijk nog nooit van een USB gehoord en ik neem hun taak over door te zeggen dat "het waarschijnlijk wel het geval is". Oma begint luid en duidelijk te verkondigen dat dat waarschijnlijk net niét het geval is en ik begin echt bokkig te worden. Als ik boos naar de gsm's zit te staren (omdat Oma al héél de dag aan 't zagen en klagen is, ook in de auto: "KZAL MEEFREINEN ZENNE!" (als opa niet diréct remt, ook al rijdt hij maar 50 km/h))komt ze naar me toe om uit te leggen dat "ze niet zoveel geld hebben, bijna arm zijn" bla bla bla. En ik heb zin om te zeggen: rondkomen met 500 euro de maand én met 10 kinderen zitten, dat is erge armoede. Jullie hebben het nog best goed. Maar ik besluit het maar zo te laten. October 23 PatronstylesHet begint donkerder en donkerder te worden en ik stap van de bus. Rustig loop ik naar de bushalte, in de hoop dat er nog plaats is op het bankje. Ik heb namelijk (zoals altijd)weer massaal veel spullen bij. Een plastieken zak, mijn jas, een propvolle rugzak en mijn portemonnee, gsm en mp3 in mijn handen.
Ik zucht. 3 jongens van ongeveer 16 jaar hebben het bankje ingepalmd. Op zich niet zo erg. Maar het zicht verraad echt alles. De rechtse heeft een scheur in zijn jeans, ze zijn alledrie voorzien van een fout petje, foute haardracht en natuurlijk de rest van de "patron" -outfit. Natuurlijk zijn ze ook alledrie een sigaret aan 't roken in de korte tijd dat ze nog hebben voor ze de bus zullen terroriseren. Voor het bankje ligt een plas van keelsappen, die ze op zorgvuldig gekozen plaatsen uitrochelen en die tot de dag daarna nog blijven liggen, indien 't niet regent. Oude vrouwtjes, vrouwen met kinderwagens waar 100'en winkelzakken aan zijn bevestigt krijgen geen kans bij deze jongens. Het enige wat ze doen is niet eens merken dat je er staat en praten over: "Hoe ze vorige week die groep inéén hebben geslagen." Natuurlijk met bijbehorend taalgebruik.
"Joa, dien éné zee tege mij da zelle me meer zen. DIE UITDAGING NEMEK IEL GèirRE aan!"
"INDERDAAD. Welle zen zowizo me meer. En moat, nie battere zonder mij é"
"En zonder mij oek nie é." Hoofdschuddend keer ik mij om om te besluiten me er niets van aan te trekken. Of toch maar tijdelijk... September 25 Money makes the world go roundMijn schrift van wiskunde (afgeleiden, hoera!)ligt naast mij, verwijtend naar mij te staren in de trend van: "STUDEER ELINE!" Maar ik heb geen zin en ik schuif hem weg. To be fairly honest; het kan me ook helemaal niets schelen dat ik buis mijn eerste dagelijks werk. Ik buis altijd voor wiskunde het eerste dagelijks werk. Dat is gewoon traditie geworden.
Vandaag moest ik mijn bankkaart gaan halen in de bank. Een mooie, zelfgemaakte met Marilyn Monroe erop. Ik stap de bank binnen en handel enkele dingen af met degene waardoor ik bediend word (bankmeneer?). Hij bekijkt mijn kaart eens en bekijkt me eens goed. "Dat ben jij toch niet hé?" Ik glimlach eens en ik schud mijn hoofd. Nee meneer, alleen als u denkt dat ik voor u sta met blonde, volumneuze lokken, een enorm charismatisch gezicht en enorm veel stijl. Ach ja, wel een leuk complimentje in the end. Ik ga even zitten in de wachtzaal tot hij gedaan heeft met mijn paperassen in orde te maken. Ondertussen staat een moeder aan de andere balie te praten met een vrouw van de bank. Ze komt de bankkaart van haar 14-jarige dochter halen. Ik vang iets op van het gesprek: "Ja mevrouw, iedere dag kan zij maximum 120 euro afhalen." "WAT? ZOVEEL?" "Ja ik weet het mevrouw!(zij deelt blijkbaar de dames' mening) Maar u kan als ouder natuurlijk dat bedrag inperken, het hoeft niet noodzakelijk zo te zijn hoor, zij is toch minderjarig?(een beetje vernederen mag altijd...)" "Ah, ja gelukkig. Meer dan €50 komt toch op haar spaarrekening hoor!" (dat kind zal dus geen profijt mogen proeven van de centjes van haar verjaardag!)
Ik vind dat mensen tegenwoordig écht teveel bezig zijn met geld. Als ik naar de bank ga met mijn moeder en diezelfde dame bedient ons, dan zitten we te lachen en te grappen over: "dat een spaar-methode niet nodig is, want ik doe het toch allemaal op". Geld moet rollen. Je gaat werken voor geld en de bedoeling is dat je het aan iets uitgeeft. Ofwel spaar je voor iets terwijl je weet wat het is, ofwel geef je het uit aan schoenen, kleren of iets dergelijks dat je intresseert. Dan kijkt die dame echt zo heel vreemd naar ons met een blik van: "die gaat later in de goot terecht komen"... Mensen die ruzimaken voor geld, daar heb ik echt een hekel aan. Mensen die geen enkel gesprek kunnen zwijgen over gaan werken, advies geven over geld en werk... BAH. Ouders die hun kinderen verwijten wat ze met hun eigen zuurverdiende centen kopen, ouders die hun kinderen bijna dwingen voor werk... Oké, ik zal het later misschien niet makkelijk hebben, maar ik zal gelukkig zijn en dat beloof ik! August 10 BabysittenHier zit ik dan. Mijn neus speurt een geurenmelange van hondeneten, hond en etensresten. ja, je raad het juist: ik heb net de computer van mijn babysit-gezin ontdekt. (en na ettelijke keren babysitten ook uitgevist hoe het werkt! Ja, lach maar, maar als je eens een keer echt nood hebt aan een msn-gesprek op die nachtelijke uren en het enige wat tot je beschikking staat is een reuzegrote Mac, dan zal je wel anders lachen!) In ieder geval, het is hier wel fijn hoor, daar niet van. Ik hou persoonlijk echt wel van babysitten. Vooral omdat je geld verdiend door af en toe naar de kinderen te kijken (ja, verantwoordelijkheid te nemen...)maar door grotendeels voor de TV te zitten en je te ontspannen. Oké oké, ik weet dat er van die vieze, cliché-babysitverhalen de ronde gaan (meisje helemaal alleen, wordt constant gebeld door een vreemde kerel, belt uiteindelijk de politie, die haar vervolgens weet te vertellen dat de kerel zich in hetelfde huis bevindt...)maar dat moet je als babysit geoon even uit je hoofd zetten. Gelukkig wordt er ongeveer 10 meter buiten het huis aan de sporen gewerkt momenteel (ze werken meestal 's nachts aan de sporen)en dat geeft me toch een iet of wat, veilig gevoel. Oké, de hond is 15 jaar oud en loopt ieder moment van de avond neurotisch over en weer over de woonkamer en de keuken (zetel - langs de gordijnen lopen (en ge moet weten: de gordijnen zijn metalen lange stroken die heel veel lawaai maken als je ze nog maar aanraakt)- naar het raam om naar buiten te willen - naar zijn etensbakje en weer heel die toer opnieuw)maar dat is bijzaak als je je avond kan vullen met de laptop, de piratenplaneet, Garfield en vooral: Sex & the city voor in de eenzame uurtjes. Ik probeer gewoon zo min mogelijk naar buiten te kijken. Waarom? Omdat ik me momenteel in een huis bevindt met overal van die gigantische ramen, waar je van binnen niet naar buiten kan kijken, maar van buiten wel naar binnen. (Hallo? Waar is de logica?)Ik vind zoiets persoonlijk echt onlogisch: waarom plaatst men eens geen ramen waarmee de psychopaten, verkrachters en in het beste geval: dieven echt geen reet van buiten kunnen zien, maar wij ze wel van binnenaf kunnen bespieden met de telefoon al in onze handen? Ach, buiten staan er stoere werkmannen te werken, dus schrik hoef ik niet te hebben. Daarstraks ben ik met de 2 kinderen (hoor mij nu bezig, net een moeder!) nog en eindje gaan fietsen tot de speeltuin van Hove, waar ze zich eens goed moe hebben kunnen maken. Zo waren ze natuurlijk bekaf als ze hier kwamen en nog moe-er na één of twee films en een later-naar-bed-uur. Zo zijn ze makkelijker in bed te krijgen! Hoe meer je ze afmat, hoe gemakkelijker!
Ik heb trouwens ook nog een andere bijverdienste! Jawel, je leest het juist: IK HEB EINDELIJK (! jawel!) WERK! En o nee, niet zomaar in een fabriek zoals Mivas tandenborstels sorteren aan de lopende band, neen: ik werk als 'echte' verkoopster in een lederwarenwinkel op (!)de Meir! Oké, verkopen ligt helemaal niet in mijn bloed, maar ik sta toch liever heel de dag mooie tassen en koffers netjes te houden dan bijvoorbeeld een logistiek werkje te doen in een kelder van een bedrijf. (kuch kuch, absoluut niet mijn vorige werk -.-) Hier zie ik tenminste het daglicht! Muziek houd me trouwens echt recht tijdens het werken. Hoe meer vreselijke hits de radiozender draait, hoe beter. Misschien vind ik dat nu maar tijdelijk, want mijn baas heeft al mijn werkdagen die ik nog over had/heb, verdeeld over heel de maand Augustus. Zo heb ik dus een dag dat ik moet werken - verlof - verlof - werken etc. Ik heb tijdens pukkelpop o.a. verlof gevraagd, zodat ik zonder zorgen kan genieten van die 4 à 5 (slapeloze?) dagen. Maar zoals ik al zei: verkopen is niet mijn beste gave. Van 10 uur 's morgends tot 18 uur 's avonds overdreven glimlachen naar de klanten (die je soms erg afsnauwen!)is niet echt aan mij besteedt. Ook de zinnen: "Kan ik iets voor u doen mevrouw?" "Zoekt u naar iets speciaals meneer?" "Samsonite is van 3 tot 9 jaar garantie mevrouw!" komen me na 4 à 5 werkdagen al het strot uit. Ik ga veel liever chocolade of koffie halen voor de bazin op de Meir dan bijvoorbeeld 5 koffers te openen voor een snobbige dame, die liefst alleen maar roze gelakeerde versies van Samsonite prefereren. Ach ja, ik heb werk, het is minder erg dan mijn vorige werk, ik hou van tassen (ga er al één kopen!) en ik krijg mijn geld, dus dat is geen probleem. Ik denk dat ik mij nu maar eens zal bezighouden met een ander seizoen van Sex & the city.
With love,
Elma July 29 Hier zult ge mij zien!Ik heb een quasi onmogelijke Pukkelpop-planning opgemaakt!
Thursday
Friday
Saturday
(Laatste drie ga 'k combineren ^^) July 11 Pandora's boxEindelijk. Mijn werk is (nu al?) afgelopen. 8 dagen heb ik in een kelder doktersbriefjes moeten sorteren. En geloof mij, ik zou dat niet gedaan hebben moest ik er niet goed betaalt voor worden. Maar de eerste dagen van Juli zullen de vintage kleedjes, fabulous schoenen en festivaltickets mij opwachten... Momenteel is het ongelooflijk hard aan het regenen en zit ik lekker warm binnen. Maar eerlijk gezegd zou ik dat graag eens doen. Random op straat gaan lopen in de gietende regen. Maar ik geloof dat ik dat met dat kleedje van vandaag best voor later kan sparen. Ongelooflijk kort en met een beetje doorkijksels. o.O Daarnet gaf een jongen in straat me een foldertje. VAN FITNESS. Waarom geven mensen dat altijd aan mij? Ik lachte alleen naar hem omdat hij werkelijk een jongen IS, niet omdat hij daar liep met zijn godforsaken folders. VAN FITNESS dan nog! Mij zal je daar nooit zien. Weer zo'n product van de maatschappij om iedereen mooi en skinny te maken en weg te houden bij de hedendaagse goden zoals chocolade en ijs. Oké, misschien ook een beetje om een gezond leven te leiden, maar kom op. Wie wil (dus niet omdat je jezelf ertoe dwingt!) er nu elke dag sporten en zonder chocolade leven? (buiten anorexia gevallen dan) Dat is gewoon verspilling van leven. En dat is al zo kort. So enjoy it. overlaats kreeg ik een nogal enge en benauwde gedachte. Eens ik weg ben uit huis zal ik al onze goede films (inclusief natuurlijk al de Disneys!) moeten kopen op DVD voor mezelf! En dat gaat me veel geld kosten! En al die spullen! Zucht! Oh well, zorgen voor later en niet voor nu. Nu heb ik plots zin om kralen in mijn haar te steken en een groot schilderij te maken, ook al kan ik niet schilderen. YAY right? Ik mis mijn vriendinnen! (Jep girls, hope you read this!) Omdat 'k hier in A'pen zit en zij bezig zijn met verhuizen, vriendjes of gewoon thuiszitten... July 09 Media marktMood: tired
Music: a little piece of heaven - Avenged Sevenfold
Vandaag liep ik rustig na mijn werk naar de Mediamarkt. Het is zo'n plaats waar ik enkel kom als ik lichtelijk gedwongen wordt door mijn moeder of als ik er zelf nodig iets moet hebben. De winkel is zo ingericht dat je, als je binnenkomt zoiets hebt van: "Goed, waar staat die verdomde wasmachine, so I can get out as quickly as fucking possible" Overal een irritante tint rood, reclame's die pijn doen aan je ogen, € 24 plaatjes bij ijskasten (dat een verzekeringsprijs blijkt te zijn, jammer genoeg) en streng kijkende dames aan het onthaal.
Waarom ik hier ben? Mijn vader drukte gisteren een kaartje in mijn handen met de boodschap dat ik morgen na mijn werk maar eens moest gaan vragen of ze dat niet in poster-formaat konden afdrukken.
Dus daar stond ik dan, met mijn memory-kaartje. Ik liep vluchtig naar de fotobalie en zie er een man voor een computer zitten. Ha! Iemand die ik mogelijk kan/moet aanspreken! Maar nog voor ik mijn mond wil opendoen om mijn slachtoffer te hulp te vragen, snauwt hij dat hij "enkel een leverancier is" en dat ik het best aan de man met het rode (!) t-shirt kan vragen verderop. Geweldig. Onzeker slenter ik naar de richting waarnaar de man wees en uiteindelijk zie ik hem. Na daar 5 minuten te staan staan omdat hij nog met 3 klanten moet praten, krijg ik te horen dat ik terug naar die balie moet. Binnensmonds vloekend loop ik weer terug naar de balie waar ik eindelijk de man zie die mij kan (?)helpen.
Als de affiches in orde zijn loop ik terug op de weg langswaar ik ben binnengekomen. Ondertussen kom ik de ijskasten weer tegen. Ach, denk ik, terwijl ik nog een laatste blik op mijn gsm werp om het huidige uur te weten, even kijken kan geen kwaad. Ik bekijk ijskasten. Ik voel mezelf een 25-jarige vrouw die voor het eerst spullen gaat kopen om alleen te gaan wonen. De eerste ijskast is een grijze glanzende met een tv-schermpje, waarop de temperatuur en alles op staat vermeld. Ook hangt er een eigenaardig flapje aan dat uitnodigend vraagt om opengetrokken te worden. Maar op een sticker daarnaast staat vermeld dat ik dat eigenlijk net NIET mag doen. Dus ik volg de juiste instructies en uiteindelijk krijg ik het (op een fatsoenlijke manier) open. Blijkt het gewoon een soort raampje te zijn waaruit je gewoon de etenswaren kan nemen! Ik hou van de hedendaagse technologie, het is bewezen! xD
Ik beweeg naar links en merk dat de ijskasten alsmaar minder en minder boeiend worden en dat de prijzen dus ook dalen. Ik besef ook dat ik later waarschijnlijk een ordinair, goedkoop en klein wit exemplaar zal moeten aankopen. Maar als ik me helemaal rechts begeef en de mooiste ijskast van de hele winkel bewonder, besluit ik dat ik wel een succesvolle carriére MOET uitbouwen. Want ik moét en zal een mooie ijskast bezitten!
Plots besef ik dat ik al zo'n 10 minuten ijskasten aan het bewonderen ben en besluit om dan maar verder te lopen. Als ik bij de "ingang" kom staat er een bordje dat de uitgang beneden is. Een typische verkoopstruuk. Mensen moeten 2 verdiepen doorkruisen én een roltrap overleven om bij de uitgang te kopen. Natuurlijk komen ze onderweg in confrontatie met allerlei nieuwigheden en producten en duurt het winkelverlaten in plaats van 5, 60 minuten. Ik denk "they're not gonna get Elma" en ik loop naar de roltrap, waar ik me rechts nog even amuseer met een stukje Men In Black op zo'n 20 huge tv-schermen.
Eens ik beneden ben ben ik al over de helft, wat een opluchting. ik loop door de rekken tot mijn shop-sensor inneens iets opmerkt. (beeld je in: een alleen-bestaand-in-tekenfilmpjes-radarscherm-met-raster-en-rood-aanduidingspunt-met-bijbehorende-uitleg/stem) EEN ONGELOOFLIJKE VINTAGE PLATEN- en CD-speler! Hij was natuurlijk niet antiek, maar nagemaakt. Helemaal in hout (achtig-iets) en zo'n mooie accentjes, net zo'n radio die uit de jaren 40 naar hier was gevlogen. Zonder het te weten sta ik naast een oud vrouwtje naar mijn radio te staren. Ze vindt het blijkbaar een beetje eng en stapt wat achteruit terwijl ik het toestel betast. Na een 1tal seconden heb ik door dat ik als een freak een oud vrouwtje uit de weg heb gestampt en kijk ik eens vriendelijk op. Na het (stiekem) te fotograferen met mijn gsm (foto volgt!) loop ik door. Hierna besluit ik alle mp3's en Gsm's eens uit te proberen en bekijk ik ook de accesoires eens. Als ik klaar ben, kom ik tot het besluit dat mijn mp3 ongelooflijk uit de mode is (ze hebben enkele hoesjes voor de nieuwe versie en mijn exemplaar is gewoon spoorloos verdwenen!) en mijn gsm in de solden staat voor 20 à 30 euro goedkoper dan ik hem gekocht heb. Zucht. Dan toch maar een nieuwe gsm kopen? Maar als ik mijn dikke gsm-bak bekijk met zijn heerlijk gehavend schermpje moet ik denken aan Carrie's met-tape-bedekte-gsm en kijk ik hem lief aan. Toch maar houden!
Leve nostalgie! (: June 24 Sex & the cityQuote van de dag: Liever geen eten dan geen mooie nieuwe jurk!
Winkelen helpt je om inspiratie te krijgen, echt waar. Bewezen door Carrie Bradshaw van Sex & the city. (Waarvan ik trouwens iedere avond minstens 1 aflevering van kijk met een pot ijs in mijn bed tegenwoordig) Dus heb ik dat vandaag ook maar eens in de praktijk gebracht.
Mijn dag begon anders wel vreselijk. Om half 8 vanmorgen vond de gemeente het weer eens nodig om onze straat overhoop te leggen. Conclusie: omstreeks 20 na 7 werd Eline gewekt door het melodieuze geluid van drilboren en roepende metselaars. Toen heb ik me, al mompelend dat ik een petitie ging opstarten tegen ochtendlawaai, in m'n moeders bed gelegd tot 10 uur, waar het lawaai toch iets meer beperkt was. :)
Dan ben ik maar gaan winkelen. Met de bus naar Antwerpen op een nuchtere maag met €60 op zak, liep ik op de Meir. Eerst naar de 2dehandswinkel, HEERLIJKE riem gekocht met bling bling en rock-vleugels, (hij is wel wat kapot, de hipperd achter de balie vroeg of ik een naaimachine had, dus straks repareren!)een pyjama van Hello Kitty, een topje van The Rolling Stones, zwarte schoentjes en een zwart shortje. (JA VOOR OP HET STAND/FESTIVAL waar niemand mij kent, ahem ahem)
Binnekort:
- Graspop!
- nieuwe piercing (hij steekt raar o.O)
- Sara wordt 18! YAY!
- Vakantiewerk in de vieze kelder in Juli
- Dour met Vinia
- Lokerse feesten (Sex Pistols!)
- Pukkelpop 3 dagen! Engeland verslagDag 1 (26/3/'08)
Om 5 uur opgestaan, klaargemaakt en van Antwerpennaar Wuustwezel gereden. (06u30 daar)Papa vloeken en paraplu vergeten. Katrien en ik 2 tassen thee gedronken in auto => naar Calais veel geslapen en muziek luisteren en 'el crimo de padre' gezien op draagbare dvd-speler. In winkelcentrum naar wc gegaan en dan op 'trein' gereden voor ongeveer 30 minuten. In Engeland gereden (heel de dag)tot in Cambridge. (3 kwartier naar parkeerplaatsen gezocht)Daar middageten in pizzeria. (ik café latte)Dan 't stadje rondgewandeld, enkele college's gezien, in winkeltje geweest (kaartje gekocht: All I want is a naked man to call my own)en dan weer terug gereden tot ongeveer half 9 's avonds. (donker, zagen niets & the Hadrian hotel/lodge lag in the middle of nowhere!)Wij moe, daar fish 'n chips en wijn genuttigd. Katrien en ik in 1 (kleine)kamer, goeie bedden!
Dag 2 (27/3/'08)
Om ongeveer 8 uur wakker, in hotel ontbeten (scrambled eggs & bacon)en papa naar dokter. ('snachts suffocating noises gemaakt, overblijfselen van bronchitis)Vertrokken naar The Hadrain Wall = DISASTER. All Stars=vies en vuil + broek. Kliffen opklimmen in de regen + in modder lopen=natte voeten. Veel schapen en hindernissen. Wel mooi uitzicht. Dan change of clothes en vertrekken naar iets verderop om een scone en earl grey te nuttigen + rice crispie & chocolade, heel zoete koek. Dan met de auto naar een stone cirkel gaan kijken, dicht bij de hoogste berg van Engeland, prachtige-windows-bureaublad-achtergrond-uitzichten! Dan naar Skelwith hotel in the Lake District, gegeten, overvol, 5 kg bij!
Dag 3 (28/3/'08)
Dag 1 in The Lake District. Zwaar ontbeten, veel regen. Om 10 uur met gids 'Chris' mee in the 'mountain goat'busje. Natuur gezien, meren, hoge bergen, lage dallen, sneeuw. Naar uilencentrum geweest, met 'n treintje gereden... Kaartjes, postzegels gekocht. Om 17 à 18 uur weer aan 't hotel => TV kijken en bad nemen. Zwaar gegeten en gedronken. (wijn & Baileys)Gekocht: The life of Beatrix Potter. (boek)
Dag 4 (29/3/'08)
2de dag in 'The Lake District". Beatrix Potter & Willem Wordsworth-dag. Na ontbijt met auto naar 'Hill Top' gereden, waar Beatrix Potter schreef en tekende. Lang in gift shop daar geweest? Daarna naar "The Beatrix Potter Gallery" geweest en in 'n bookshop rondgeneusd. Dan naar Dove cottage, broodje, scone en brownie gegdeeld met Katrien. Dan naar 't huis van William Wordsworth gegaan + 't museum(pje) bezocht. an naar hotel, lang gerust. Gekocht: deurhanger Beatrix Potter, bladwijzer Tom Kitten, boek Beatrix Potter en plakkaatje.
Dag 5 (30/3/'08)
Vetrek uit/in Skelwith hotel. Ruzie met papa, 4 uur rijden naar Stratford en dan nog 1 uur om in de buurt van Oxford te belanden. Voel me 100 kg zwaarder, hoop dat in 't volgende hotel een fitnesscenter is.
Hotel valt tegen. Is gelegen in een boerengat, waar de enige kroeg is uigebreid in een hotel om de zatlappen te kunnen kameren. Spin gezien, veeg op Katrien's bed, vuil glas etc. Teveel gegeten en overgegeven. Desperate Housewives gezien.
Dag 6 (31/3/'08)
Voorlaatste dag. Vroeg opstaan, Katrien had geroepen in haar slaap(!). Licht ontbeten, met auto naar 't busstation en met dubbeldekker naar Oxford.
- Gewinkeld (geld op)
- Tour in Bodleian Library met anonieme gids, oud en onduidelijk
- Tour: "Behind the scenes" met gids James in Christ's Cathedral.
- cream tea in 5 sterren hotel (Wim koppig)gegeten.
- Fish 'n chips in pub gegeten waar Morse is opgenomen.
IKIk ben een ongelooflijke bol vol stress. Een dramaqueen. Ik ben emotioneel en overdrijf altijd alles. Ik huil alle zakdoeken vol na een mooie film, kan iets heel simpels en gewoon al heel mooi vinden, als ik mijn regels heb eet ik ton-nen ijs en chocolade, en zit ik dagen aan een stuk voor de tv in een te grote t-shirt. Vol zelfmedelijden. Als de examens er aan komen snauw ik iedereen af en kan ik ontzettend woedend worden. Ik gooi met alles, sla met deuren enzovoort.
Ik ben ongelooflijk kinderachtig. Ik hou van alles wat met disney te maken heeft en als er een nieuwe film van Pixar uitkomt huppel ik als een kind van 6 naar de bioscoop om hem te gaan bekijken en me vervolgens hélemaal in te leven. Ik ben verslaafd aan disneyland in al zijn facetten en wil dolgraag eens naar Disney world. Ik voel me altijd weer heerlijk kinds als ik door Disney's Main Street loop en de geur van die popcorn door mijn neusgaten voel dringen. Ik kan mijn uren verslijten door in de klas op papieren te tekenen en te kleuren, mijn fantasie de vrije loop te laten gaan en te dromen.
Het kan me niets schelen wat ze van mij vinden. Soms wel, meestal niet. "Eline loopt erbij als een zigeuner"? Pech gehad dan. Ik laat boeren in 't openbaar, aan tafel en ik ben op sommige vlakken écht niet beleefd. Bij mij moet je los zijn en zeker niet steevast of streng. Ik heb geen borsten, loop krom, heb x-benen en heb een véél te grote schoenmaat. Ik heb een hekel aan sport, lichamelijke opvoeding en heb een angst voor alle turntoestellen die in de wereld te vinden zijn.
Ik kan absoluut niet goed koken, ben onhandig, weet niet hoe ik een kaart of handleiding fatsoenlijk moet lezen of volgen, wiskunde is niet aan mij besteed. Ik kan uren aan dezelfde oefening zitten kloten en doen en vloekend de uitkomsten doorkrabben met mijn pen. Ik ben chaotisch, rommelig. Maar vind mijn spullen uiteindelijk nog wel terug. Ik ben perfectionistisch, draaf graag mijn eigen zin door en ik haat daarom ook groepswerken in school. Ik wil het op mijn manier laten gebeuren en dat is niet altijd waar.
Ik ben naief, ik geloof altijd dat het goedkomt en dat heeft al dikwijls zijn tegendeel bewezen. Ik geloof in het goede van een mens. Ook al zou ik dat niet te veel moeten doen. Als ik ontdekt heb dat ik naief ben geweest, word ik meestal ook nog eens agressief. Ik ben mondig, zal altijd mijn mening zeggen. Als er iets in het openbaar/winkel/straat/whatever gebeurt dat niet kan volgens mij, zal ik dat duidelijk laten merken, ook al ken ik de persoon in kwestie helemaal niet en staat de rest mij aan te gapen. Ik denk teveel na, daar hou ik van. Ik kan uren aan een stuk nadenken over iets waar ik met nadenken alleen echt niet verder kom. Ik heb ooit eens van iemand een zandlopertje gekregen om dit te laten stoppen, dat staat nu, bedekt met stof in mijn kamer. Ik wil problemen oplossen, haat het om iemand verdrietig te zien. Ben slecht in troosten, wel goed in luisteren.
Ik ben trouw aan mijn passie's.
Ik ben trouw aan mezelf.
Ook al ben ik niet alles. ;)
x Elma. May 11 Hate the sin, love the sinnerGroezrock was a-we-some!
& nu ga ik het zand af mij schrobben, doei! |
)
|
|
