Om 5 uur opgestaan, klaargemaakt en van Antwerpennaar Wuustwezel gereden. (06u30 daar)Papa vloeken en paraplu vergeten. Katrien en ik 2 tassen thee gedronken in auto => naar Calais veel geslapen en muziek luisteren en 'el crimo de padre' gezien op draagbare dvd-speler. In winkelcentrum naar wc gegaan en dan op 'trein' gereden voor ongeveer 30 minuten. In Engeland gereden (heel de dag)tot in Cambridge. (3 kwartier naar parkeerplaatsen gezocht)Daar middageten in pizzeria. (ik café latte)Dan 't stadje rondgewandeld, enkele college's gezien, in winkeltje geweest (kaartje gekocht: All I want is a naked man to call my own)en dan weer terug gereden tot ongeveer half 9 's avonds. (donker, zagen niets & the Hadrian hotel/lodge lag in the middle of nowhere!)Wij moe, daar fish 'n chips en wijn genuttigd. Katrien en ik in 1 (kleine)kamer, goeie bedden!

 

Om ongeveer 8 uur wakker, in hotel ontbeten (scrambled eggs & bacon)en papa naar dokter. ('snachts suffocating noises gemaakt, overblijfselen van bronchitis)Vertrokken naar The Hadrain Wall = DISASTER. All Stars=vies en vuil + broek. Kliffen opklimmen in de regen + in modder lopen=natte voeten. Veel schapen en hindernissen. Wel mooi uitzicht. Dan change of clothes en vertrekken naar iets verderop om een scone en earl grey te nuttigen + rice crispie & chocolade, heel zoete koek. Dan met de auto naar een stone cirkel gaan kijken, dicht bij de hoogste berg van Engeland, prachtige-windows-bureaublad-achtergrond-uitzichten! Dan naar Skelwith hotel in the Lake District, gegeten, overvol, 5 kg bij!

 

Dag 1 in The Lake District. Zwaar ontbeten, veel regen. Om 10 uur met gids 'Chris' mee in the 'mountain goat'busje. Natuur gezien, meren, hoge bergen, lage dallen, sneeuw. Naar uilencentrum geweest, met 'n treintje gereden... Kaartjes, postzegels gekocht. Om 17 à 18 uur weer aan 't hotel => TV kijken en bad nemen. Zwaar gegeten en gedronken. (wijn & Baileys)Gekocht: The life of Beatrix Potter. (boek)

 

2de dag in 'The Lake District". Beatrix Potter & Willem Wordsworth-dag. Na ontbijt met auto naar 'Hill Top' gereden, waar Beatrix Potter schreef en tekende. Lang in gift shop daar geweest? Daarna naar "The Beatrix Potter Gallery" geweest en in 'n bookshop rondgeneusd. Dan naar Dove cottage, broodje, scone en brownie gegdeeld met Katrien. Dan naar 't huis van William Wordsworth gegaan + 't museum(pje) bezocht. an naar hotel, lang gerust. Gekocht: deurhanger Beatrix Potter, bladwijzer Tom Kitten, boek Beatrix Potter en plakkaatje.

 

Vetrek uit/in Skelwith hotel. Ruzie met papa, 4 uur rijden naar Stratford en dan nog 1 uur om in de buurt van Oxford te belanden. Voel me 100 kg zwaarder, hoop dat in 't volgende hotel een fitnesscenter is.

Hotel valt tegen. Is gelegen in een boerengat, waar de enige kroeg is uigebreid in een hotel om de zatlappen te kunnen kameren. Spin gezien, veeg op Katrien's bed, vuil glas etc. Teveel gegeten en overgegeven. Desperate Housewives gezien.

 

Voorlaatste dag. Vroeg opstaan, Katrien had geroepen in haar slaap(!). Licht ontbeten, met auto naar 't busstation en met dubbeldekker naar Oxford.

- Gewinkeld (geld op)

-  Tour in Bodleian Library met anonieme gids, oud en onduidelijk

- Tour: "Behind the scenes" met gids James in Christ's Cathedral.

- cream tea in 5 sterren hotel (Wim koppig)gegeten.

- Fish 'n chips in pub gegeten waar Morse is opgenomen.

 

Ik ben een ongelooflijke bol vol stress. Een dramaqueen. Ik ben emotioneel en overdrijf altijd alles. Ik huil alle zakdoeken vol na een mooie film, kan iets heel simpels en gewoon al heel mooi vinden, als ik mijn regels heb eet ik ton-nen ijs en chocolade, en zit ik dagen aan een stuk voor de tv in een te grote t-shirt. Vol zelfmedelijden. Als de examens er aan komen snauw ik iedereen af en kan ik ontzettend woedend worden. Ik gooi met alles, sla met deuren enzovoort.

 

Ik ben ongelooflijk kinderachtig. Ik hou van alles wat met disney te maken heeft en als er een nieuwe film van Pixar uitkomt huppel ik als een kind van 6 naar de bioscoop om hem te gaan bekijken en me vervolgens hélemaal in te leven. Ik ben verslaafd aan disneyland in al zijn facetten en wil dolgraag eens naar Disney world. Ik voel me altijd weer heerlijk kinds als ik door Disney's Main Street loop en de geur van die popcorn door mijn neusgaten voel dringen. Ik kan mijn uren verslijten door in de klas op papieren te tekenen en te kleuren, mijn fantasie de vrije loop te laten gaan en te dromen.

 

Het kan me niets schelen wat ze van mij vinden. Soms wel, meestal niet. "Eline loopt erbij als een zigeuner"? Pech gehad dan. Ik laat boeren in 't openbaar, aan tafel en ik ben op sommige vlakken écht niet beleefd. Bij mij moet je los zijn en zeker niet steevast of streng. Ik heb geen borsten, loop krom, heb x-benen en heb een véél te grote schoenmaat. Ik heb een hekel aan sport, lichamelijke opvoeding en heb een angst voor alle turntoestellen die in de wereld te vinden zijn.

 

Ik kan absoluut niet goed koken, ben onhandig, weet niet hoe ik een kaart of handleiding fatsoenlijk moet lezen of volgen, wiskunde is niet aan mij besteed. Ik kan uren aan dezelfde oefening zitten kloten en doen en vloekend de uitkomsten doorkrabben met mijn pen. Ik ben chaotisch, rommelig. Maar vind mijn spullen uiteindelijk nog wel terug. Ik ben perfectionistisch, draaf graag mijn eigen zin door en ik haat daarom ook groepswerken in school. Ik wil het op mijn manier laten gebeuren en dat is niet altijd waar.

 

Ik ben naief, ik geloof altijd dat het goedkomt en dat heeft al dikwijls zijn tegendeel bewezen. Ik geloof in het goede van een mens. Ook al zou ik dat niet te veel moeten doen. Als ik ontdekt heb dat ik naief ben geweest, word ik meestal ook nog eens agressief. Ik ben mondig, zal altijd mijn mening zeggen. Als er iets in het openbaar/winkel/straat/whatever gebeurt dat niet kan volgens mij, zal ik dat duidelijk laten merken, ook al ken ik de persoon in kwestie helemaal niet en staat de rest mij aan te gapen. Ik denk teveel na, daar hou ik van. Ik kan uren aan een stuk nadenken over iets waar ik met nadenken alleen echt niet verder kom. Ik heb ooit eens van iemand een zandlopertje gekregen om dit te laten stoppen, dat staat nu, bedekt met stof in mijn kamer. Ik wil problemen oplossen, haat het om iemand verdrietig te zien. Ben slecht in troosten, wel goed in luisteren.  

 

Ik ben trouw aan mijn passie's.

Ik ben trouw aan mezelf.

Ook al ben ik niet alles. ;)

 

x Elma.

Groezrock was a-we-some!

 

& nu ga ik het zand af mij schrobben, doei!

Er was eens een gewoon, simpel mooi madeliefje. Het madeliefje was verliefd op de nogal verlegen grasspriet. Hij was ook verliefd op haar. Ze bleven lang bij elkaar, elke dag wilden ze elkaar zien. Tot op een moment dat het madeliefje verlangde naar iets nieuws. Zij besefte niet, dat ze hierdoor haar grasspriet kon verliezen. Op dat moment wou ze, koppig als ze was, alleen maar aan zichzelf denken. Een tijdje hield ze het voor zichzelf, maar het grassprietje had het door. Er kwamen vele ruzies, veel dingen die niet gezegd zouden mogen worden en 1000'enden verwijten. Uiteindelijk gingen ze weg van elkaar, maar gewoon uit woede, niet omdat ze elkaar niet graag meer zagen...

 

Op een dag was het madeliefje bezig met het gewoon, heen en weer wiegen van haar steel in de wind. Toen plotseling het verschrikkelijkste gebeurde. Ze zag grasspriet voorbij waaien, met de roos. Allemaal gedachten gingen door haar bloemenhoofdje heen. De roos? Dat kan toch niet? De roos was prachtig, had een mooi karakter en was zeer populair, maar je moest enkel op haar doornen passen. Die af en toe wel eens in de weg konden zitten. Madelief was kapot van verdriet. Elke dag als ze roos en grasspriet voorbij zag komen, viel er één van haar bloemblaadjes naar beneden. Elke dag waaide ze op haar eentje door het grasveld, hopend dat ze haar grasspriet nog kon terugwinnen, ook al zou dit nooit het geval kunnen zijn, besefte ze. Ze ging de roos haten. Wat kon ze anders doen? Zij bracht de pijn in haar leven, dus ging ze de roos verachtten en haten, zoveel ze maar kon. Ook al liet ze dit maar enkele keren duidelijk merken, al de vrienden van de roos, die vroeger ook haar vrienden waren geweest gingen zich tegen het madeliefje keren. Dit maakte de hele situatie nog erger. Het madeliefje voelde zich eenzamer en eenzamer, en snapte niets van al de verwijten die ze naar haar hoofd geslingerd kreeg. Als ze eens afsprak met de grasspriet, kreeg ze direct daarna een verhoor van 3 andere bloemen, waarvan 1 vroeger haar beste vriend was geweest...

 

Wie heeft er gelijk? De roos of het madeliefje?

Welkom op één van de eerste zomer-lentedagen van het jaar 2008!

 

Ik zeg het niet vaak en eigenlijk ook niet graag, maar wat een weer vandaag. (we werken even het cliché weg van het praatjes maken over het mooie weer)Eindelijk mag ik die nieuwe zomerkleren aandoen, mijn zonnebril en mijn bruinen-zonder-zon-velletje tonen aan de buitenwereld. (Ja, en trotse gebruiker!)

Vanmorgen stond ik op en reed ik als een bezetene naar mijn voordrachtles, want we hebben nog maar een les of twee voor het optreden er is, dus stress stress! Een nogal 'chaotische' ochtend dus, maar gelukkig bestaat er zoiets als speculaaspasta. Na Voordrachtles en ontbijt, vertrok ik met de bus naar Lier, om daar de bus naar Nijlen te nemen. Toen had ik normaal van Nijlen naar Bevel moeten lopen, zo'n ettelijke kilometers... Maar dat heb ik gelukkig niet moeten doen door de Elma-truc! (later meer hierover)En dan kwamen we bij Ayke aan. En daarmee ben ik vandaag gaan tenissen. Samen met Kevin en Yannick. En ohja, Lieselot kwam kijken. Dus jezelf in en joggingbroek en topje hijsen en binnen (!)tenissen, terwijl het buiten zo'n 26 graden is, is geen pretje. Zeker niet als ze daarbij op ook geen tennisverleden hebt. Dus ik heb me, samen met Ayke compleet belachelijk zitten maken door zoals wannabe-tenissters onze racketten in de lucht de gooien en trachtten de bal te raken...

Toen ik de bus terug naar huis nam, zat er een heel vreemd oud mannetje naast mij met een oranje polo aan. Constant zat hij naar me te gapen, en als ik perongeluk eens terugkeek, lachte en knipoogde hij overdreven terug naar mij. Dat is dus echt iets dat mij de laatste tijd opvalt. Ik krijg meer aandacht en vieze knipogen van oude mannen en bouwvakkers, dan van mensen die dat normaal zouden moèten doen... Zo ben ik het ook al gewoon dat ik, als ik door mijn straat naar mijn huis loop, nagefloten en geroepen wordt door zo'n viertal werkmannen. Ach, we lachen en roepen eens terug, en onze dag is ook weer goed.

 

Gisteren ook gaan eten met de klas in 'Rosario' in Lier. (Pizzeria, spaghetti)We amuseerden ons wel, het was allemaal oké, tot ik tegen mijn tafel begon over het feit dat ik het spijtig vond dat een bepaalde persoon in onze klas een aantal dingen gedaan had. Enkele momenten later kreeg ik het natuurlijk op mijn dak van de vrienden van deze persoon en was ik de grote boeman. :') Dat liep dan uit tot een korte maar toch actievolle discussie. Laten we hopen dat dat nog goed komt!

 

Eigenlijk vind ik dat insecten een zielig leven hebben. Dat wilde ik toch nog even toevoegen aan dit 'weblogitem'. Elke keer als ik zo mijn busuren wil nakijken en ik zie het lichaampje van een vroegere spin die het lef had om in dat bakje te kruipen... Word mijn hart doordrongen van medeleven!

 

Ik weet wat ik wil studeren! Eindelijk, jawel! Na vele keuze's te overwegen wil ik eigenlijk iets wat ze allemaal-in-één zijn: Literatuur, Film-en theatergeschiedenis in de universiteit van Antwerpen of Amsterdam. Een goede richting voor mij, lijkt me. Schrijven, theater en literatuur = <3 pour moi. Dan wil ik op kot, een heerlijk alternatief en lief vriendje (die voldoet aan mijn lijst, natuurlijk)en gelukkig zijn! :') Deze zomer wordt natuurlijk ook weer een zomer van festivals. (shit ik had dus eerst 'carnaval' geschreven...)Ben net naar Polsslag geweest in Hasselt (Pukkelpop INDOOR)en heb me rot geamuseert. Nu zit de festivalsfeer er al dik in! Groezrock, Graspop, Dour, Maanrock en Pukkelpop, Pukemarock, here I come! (shit dat zijn er overdreven veel)Het enige probleem is natuurlijk het geld. Ben nu al non-stop aan 't sparen voor Groezrock, en vanaf dat gebeurt is moet ik vooral nog voor Graspop sparen. (Kiss!) De rest komt wel in orde met mijn vakantiegeld.

 

In any case. Ik ga stoppen en bij mama zagen voor eten, the sims spelen en tv kijken; in ieder geval: niets doen met een ijsje of een boek.

x Elma

 

 

Ik heb vandaag uit pure verveling een ster op mijn arm getekend en gedaan alsof het een tattoo was. (de zieligheidsgraad stijgt!)

 

Zaterdag was het de laatste voorstelling van het schooltoneel. Ik had de hele dag eigenlijk helemaal geen last van zenuwen en ben met de mama gaan winkelen. 2 paar schoenen gekregen (sandalen en ballerina's)en nog 2 jurkjes in de JBC. Maar da boeit eigenlijk helemaal niet voor velen onder jullie. ;D Ik besloot om met de fiets (! ja dapper als ik ben, zonder conditie en in een kort zomerjurkje met bloemetjes gaan fietsen van Lint naar Lier!)naar school te gaan maar was ondertussen al zo'n anderhalfuur te laat. Gelukkig vonden ze dat daar niet zo'n ramp, want niemand was eigenlijk al aangekleed of gesminkt ofzo. Alles ging eigenlijk vrij goed, ik voelde me prachtig en had op de fiets naar oppeppende Disneysongs geluisterd, dus ik kon de wereld wel even aan.

Tot iemand mij kwam vertellen dat Stijn ging komen met zijn nieuwste verovering. Toen viel mijn wereldje toch wel even in elkaar, maar ik besloot om toch gewoon de pannen van het dak te spelen! En dat heb ik onder andere ook gedaan. Ik was zo in vorm en daarna voelde ik mij super! Toen we daar allemaal als 1 groep op dat podium stonden, voelde ik mij machtig. Al dat publiek dat klapte en joelde, was een once in a lifetime. Ik voelde gwn dat we allemaal vrienden waren geworden en ik vond het toen al spijtig om te beseffen dat het weereens gedaan was... In de kleedkamers was er champagne en bier, waar we allemaal wel een slokje van wilden. Dit had ik achteraf misschien beter niet gedaan... Samen met Gerlinde en Aude heb ik een fles witte wijn en champagne geldeeld, en toen zijn we, vrij zat naar het Moevement vertrokken. Wat daar gebeurt is, is maar gedeeltelijk voor herhaling vatbaar! Ik heb me in ieder geval zwaar aangesteld en ik schaam me momenteel best wel. Maar ach, after all is het fijn geweest. Love you guys! 

 

♥

 

“Kommaan jongens, ga die rozen afgeven!” schreeuwt meneer Vercammen door de enige kamer achter het podium. “Zijt ge zot? Die gaven niet eens een applaus!” zeg ik terwijl ik zwetend mijn t-shirt met lange mouwen uittrek zodat ik weer in een luchtig topje kan rondlopen. “Ja, kommaan! Maak dat jullie in die zaal zitten, die mensen zijn half dement en vertrekken nu al naar hun kamer!”

Tegen onze zin lopen we allemaal naar het achterste van de zaal, waar zich een plastic emmer bevindt met rode rozen. Allemaal kijken we naar elkaar en grinniken. “Laten we die rozen geven, die zijn al op de grond gevallen!” stel ik voor aan Hannah, die stilletjes meelacht.

Braafjes delen we onze roosjes uit met de beste glimlachen die we op onze gezichten kunnen forceren en daarna begeven we ons weer naar binnen om onze voorstelling te bespreken. We zijn het er allemaal mee eens dat de voorstelling van vandaag beter was dan die van gisteren, ook al vonden de oudjes in ons publiek vandaag (we speelden in een rusthuis)het niet zo fijn. “Ik heb er eentje rechts van voor horen zeggen: “Amai, dat trekt hier op niks”” zeg ik, terwijl we nalachen over het weinige applaus dat we gekregen hebben. Eigenlijk was het best wel beschamend. We deden nog zo ons best met ons toneelstuk, iedereen kende zijn tekst in ieder geval toch beter dan gisteren en toch vonden de bomma’s en bompa’s van onze generatie het kennelijk niet zo goed. Ze begonnen in ’t midden van het stuk te praten met elkaar, spelen met hun gebit of begonnen te lachen wanneer het niet moest. En toen ons stuk gedaan was, was het applaus maar heel pover daar in de zaal waar zo’n 20 à 30 bejaarden zaten. Uiteindelijk zijn we dan maar voor onszelf beginnen klappen, hoe zielig ook!

Ik trek mijn allstars aan en zo begeven we ons weer op straat, op weg naar school. Ook al is het woensdagnamiddag en hadden we evengoed rustig achter onze computer of tv kunnen zitten, of met vrienden of ons lief weg kunnen gaan. Ik heb geverfde rimpels op mijn gezicht staan, mijn haar staat stijf van de haarlak en ik draag een middellang zwart strak knierokje met panty’s. Niet echt de gewenste combinatie, maar het is maar voor even. (ook al waren de gezichten op straat priceless, zeker wanneer Vinny met zijn nepbuik en Buffallo Bill hoed voorbijkwam)

Eens in de turnzaal aangekomen spurt ik naar de kleedkamers om mezelf om te kleden, want over 10 minuten is mijn bus er. Als ik dan klaar ben, sleep ik mijn zak achter mij aan, (terwijl mijn rokje nog half in mijn legging steekt, mijn schmink er nog half op is en ik mijn script en gsm nog in mijn handen hou)en roep ik even terloops tegen de groep dat “ik weg ben”. 1 minuut later besef ik dat het al veel te laat is en mijn bus sowieso zal missen. Géweldig. Ik haat wachten op bussen. In de kou, zonder mp3, zonder voedsel of sociale contacten een halfuur aan de bushalte zitten is niet één van mijn favoriete bezigheden. En dan om de 40 seconden kijk je dan eens naar het uur en telkens begrijp je het niet. Het lijkt alsof er al minstens 5 minuten verstreken zijn, maar in de harde realiteit waren dat er nog maar 2.

In de bus zet ik mij neer en begin ik altijd na te denken. Ik denk aan enkele dagen geleden, heerlijke dag. Hoop dat die nog eens mag herhalen, maar ik mag er ook niet teveel op hopen, want dat is ook niet goed. Stiekem hoop ik er wel op natuurlijk. Op zulke momenten denk ik: wat kan het leven toch mooi zijn, en dan kijk ik naar buiten en dan is eender wat er zich daar afspeelt wondermooi.

Na een 20-tal minuutjes stap ik uit de bus met de roos die ik van Woody heb ‘gekregen’ toen er nog rozen over waren en loop ik in het straatje dat naar mijn eigen straat en huis leidt. Bij het bouwterrein roepen enkele bouwvakkers tegen een jongere kerel van de hoop: “Daar se joenge, da zou nog een goeike voor a zen se! HEY MASKE, zedde gij vrij?” Ik kan niet echt reageren, want ik ben ondertussen al aan de praat geraakt met één van de buren, die voorbij kwam fietsen.

Eens thuis zet ik mijn net gedownloade liedjes van Snow Patrol loeihard en check ik mijn mail.

 

 

Elma doesn’t like:

-         Mensen die ge fijn vindt die lang online blijven en een halfuur eerder gezegd hebben dat ze weg zijn

-         Geen geld hebben

-         Zenuwen hebben voor optreden

-         Ruzieende ouders

-         Zeep in u ogen krijgen als ge zijt aant belleblaze

-         Genegeerd worden

-         Pijn in u buik hebben

-         Nie kunnen slapen

-         Nie kunnen gaan slapen als ge moe zijt

-         Leugenaars

-         Drama

-         Egoïsme

-         Verliefd zijn

-         Mp3 die uitvalt

-         ongevoelige jongens

-         vieze foto’s van mezelf

-         opruimen en kuisen

 

Elma likes:

-         getrakteert worden en geen schuldgevoel hebben

-         een lang bad nemen en alles tiptop in orde maken

-         een grote zachte handdoek na da bad

-         zakgeld krijgen

-         het gevoel na een optreden

-         knuffelen

-         uitgaan en na 3 dinges al zat zijn

-         breien

-         lezen

-         op een morgen door een straat lopen en de lente ruiken

-         in mijn plakboek plakken en bekijken

-         bellen blazen

-         thee drinken en chocolade eten

-         verliefd zijn

-         aandacht krijgen

-         eigen ontworpen schooltoneel posters op de straten zien hangen

-         mijn kat terugvinden nadat ze een week weg is geweest

-         Fantaseren over vanalles en mijn kamer decoreren

Laatste dag van de vakantie. Hel. Helemaal niet willen denken aan de volgende 24 uur, dat je terug vroeg moet opstaan om naar school te gaan. En dan is het nog geen normale dag school. Nee, het is sportdag. één van de vreselijkste dagen van het schooljaar, buiten dan die examens, waar ik nu helemaal al niet aan wil denken!

Om kwart na acht de school binnenstappen met een slaapkop, want je biologische klok is nog allesbehalve aangepast aan het nieuwe schoolritme. Op de brief van die dag staat er: Voor meisjes is het verboden een rokje of een kleedje aan te doen. Die morgend heb ik waarschijnlijk al anderhalfuur voor mijn kleerkast gestaan om te voldoen aan de juiste kledingsvoorschriften, die dan zelfs nog niet helemaal kloppen. Want ik draag meestal alleen maar rokken of kleedjes.

Op de speelplaats (ik kan het me al inbeelden)staat iedereen met dé perfecte sportoutfit. Joggingbroeken, shortjes, t-shirts met logo's van sportmerken, hoge lelijke jaren 80 sneakers, klaar om de voeten te beschermen tegen de modder en zweetbandjes aan ieder uitstekende ledemaat.

Iedereen zal mij aanstaren omdat ik niet mijn sportoutfit aan zal hebben. Nee, want ik heb dat namelijk niet!

Eens op de parcours aangekomen zal iedereen het uittieren en enthousiast zijn. Ik zal alleen maar kunnen denken aan mijn trillende benen (door hoogtevrees)op die hoge parcours en als ik de angst een beetje wil verdrijven, denk ik aan de talloze calorieën die mijn lichaam minder zullen zijn als ik eenmaal een middagje mijn best gedaan heb. Oh god, ik denk dat ik maar een hele middag jassen zal vasthouden. :')

- lijstjes maken ivm reis naar Engeland en koffer al beginnen pakken (ongeveer)

- The Mexican kijken ♥

- Douchen

- 's avonds naar "klein Jowanneke gaat dood" kijken in de Roma

- communiceren met mensen op msn, voor zolang die er zijn :')

- in boek lezen van Erich Von Däniken

- sjaal verder breien

 

Niet echt een zeer boeiende en drukke dag, laat het ons zo stellen. Ik kon gisteren zelfs niet uit, zucht. Thad nogtans een zalige avond kunnen zijn, met Sheila weggaan ofzo, haha. Maar neen, mijn vader moest écht de keuze maken 11 jaar geleden om in Antwerpen te komen wonen. Ver weg van mijn sociale contacten en feestjes. Ach ja, niets aan te doen. I need shoes, & quick. Ö  

Mijn probleem is dat ik te snel verliefd ben.

 

En dat is me maar 1 keer goed afgegaan. Van de heel veel keren, geloof me. Mijn verliefdheid is dan niet zo ongelooflijk hevig, maar het is er wel. Meestal doe ik dan ongelooflijk veel moeite en eindig ik dan in tranen waar niemand mij kan en mag zien. Want ik mag mijn trots niet verliezen tegenover de rest van de wereld. Maar ze hebben altijd wel één ding gemeen, die verliefdheden. Ze lopen altijd teleurstellend of vreselijk af. Telkens ik denk van iemand "Ja", is 't op het einde een dikke vette nee. Ik vraag me na al die keren wel af hoe dat komt. Ik bekijk mezelf in de spiegel en vraag: "Ben ik te lelijk? Heb ik me dan zo hard aangesteld in de klas vandaag? Heb ik een domme opmerking gegeven? Ben ik te snel geweest?"

Ik ben de afgelopen maanden al zoveel teleurgesteld geweest, maar toch weet ze mij altijd te vinden. En teleurstelling is het vreselijkste gevoel dat ik ken na verlies en jaloezie. Ook doe ik altijd belachelijk veel moeite voor iemand, waar het meestal toch een dikke vette nee mee wordt. Ik trek andere kleren aan, maak me mooi, let op mijn woorden ik doe alles wat ik kan om goed over te komen... Als ik daaraan denk na die teleurstelling, val ik nog dieper in mijn gat van schaamte. Ik zou bergen verzetten voor iets, wat ik toch niet krijg.

Dat moeite doen duurt ongeveer een kleine week. Ik zie uit naar een bepaald moment, veel te hard dan gezond is voor mij. Als die nee dan op mijn gezicht wordt gedrukt ben ik gewoon een wrak. Ik heb zin om te stampen, te krabben, borden op muren stuk te slaan en kleren kapot te knippen. Te gillen, te brullen, te roepen, tot al mijn stem opgebruikt is. Te huilen en te roepen tegelijk. Gewoon omdat ik zo stom was geweest om mij er zoveel van aan te trekken. Ik denk aan al die ongelooflijk domme dingen dat ik gedaan heb, en schaam me nog harder. Meestal heb ik dan in niets meer zin. Die energie dat is opgebruikt om naar die ene moment uit te kijken is opgebruikt, en kan alleen opgeladen worden door heerlijke realiteit, die onbestaande is.

 

Ook al weet ik dat het niet echt altijd die andere zijn schuld is...