Mijn leven heeft één centraal woord: stress.

 

Ik heb een haat-liefdeverhouding met stress, drukte en veel werk. Ik hou van veel werk, zolang ik het kan en ik het leuk vind om te doen. En meestal is het leuk, want mijn hoofdvakken zijn Nederlands, cultuurwetenschappen en gedragswetenschappen. Verder maakt onze klas ook het schoolkrantje, moesten we dit jaar een 100-dagenshow in elkaar flansen en doe ik nog eens schooltoneel én toneel in mijn vrije tijd erboven op. En natuurlijk: last but not least... Ons eindwerk (*beeldt u een finale BANG van een grote gong op de achtergrond in*). Ik heb maar één probleem. Ik wil, moet en zal alles wat op mijn lijstje staat, goed afwerken. Of er toch zoveel mogelijk voor strijden om het tot een goed einde te brengen. En dan brengt me meestal in benarde situaties. Zoals er zijn: suddenly in tranen uitbarsten tijdens de lessen wegens geen tijd meer om nog te leven zoals een normaal mens, panische beelden krijgen, want: "ik zit nu nog maar in het 6de, wat gaat dat volgend jaar wel niet zijn?", gigantische constipatie en- of buikproblemen (ik heb vandaag al heel de dag steken in mijn borst en buik, ik dacht dat ik zo ongezond leefde en dat ik binnekort zonder twijfel wel een hartaanval ging krijgen: maar leve google én de mensen die ook altijd daar hun symptomen intikken en zo allerlei doemziekten lezen: google told me it was just stress!), dus nu ben ik ontspanningsoefeningen aan 't googelen, geen zin meer in eten (wat ook een handig dieetmiddel is), niet meer kunnen stoppen met werken en de neiging hebben iedere schooldag tot half één bezig te zijn aan bijvoorbeeld een masker van P.O. te creëren uit papier-maché (compleet nutteloos dus! Maar wel de oorzaak van die mooie 9 op mijn rapport!), enzovoort.

Ik geef het eerlijk toe, die goede punten op mijn rapport maken me blij en geven me het gevoel dat ik compleet in balans ben met mezelf. Zoals enkele lessen Yoga, maar dan zonder de yoga. Oké, misschien ben ik wel verslaafd aan goede punten en moet ik binnekort naar de WACA (Work-a-holics-Anonymous) om mee te praten in een praatgroep?!

Maar ook de resultaten van de andere activiteiten maken me zeer happy. Ik doe alles om het gevoel na een goede tentoonstelling te buigen en applaus te krijgen van het publiek nog eens een keer mee te maken, of om een complimentje te krijgen over de nieuwe schoolkrant, etc.

En soms geniet ik ook gewoon van het bezig zijn met allerlei dingen, de tijd zo snel zien vooruit tikken, opmerken dat het al donderdag is, terwijl je dacht dat de week net bezig was... Maar meestal haat ik het. Want het is ongezond en het haalt het slechtste in me boven: minder contact hebben met je lieve vriendje, dat helemaal geen last heeft van stress en er ook geen enkel probleem mee heeft om een test of taak even links te laten liggen, buikpijn en een inmens ouderdomsgevoel door de druk op je borst, emotionele buien, minder slaap en dus altijd bijna in slaap vallen tijdens de lessen, bitcherig gedrag waarbij ik soms heel gemeen uit de hoek kan komen tegen mijn vriendinnen, het plotseling heel erg op de kap zitten van mijn irritant broertje, enzovoort.

 

Gelukkig is er mijn kamer, waar ik ongestoord rustgevende olie kan branden, kan mediteren in mijn wikkelbroeken en waar ik continu groene thee kan drinken terwijl ik hier op m'n blog schrijf. Oké, alles was gelogen, behalve dat in de blog schrijven dan.

 

Ohja: ik krijg mijn neuspiercing er niet meer uit! En blijkbaar zijn er meer mensen met dit probleem, vertelde Mr. Google me. Maar niet gevreesd, ik vind mijn neuspiercingding perfect nu, dus dat laat ik er nog wel even insteken. Het bloeden, schreeuwen en flauwvallen van de pijn door het plotseling uitrukken van mijn piercing is voor later!

 

Love,

Elma